Ambulance on the way

  LA CIENCIA HUMANA   Una ópera de manos y pies es el contacto. Somos los compositores de los sentidos en el brillo de la hora perdida. Menos vale el acto que su contemplación al abrir el taller de la dependencia a la ciencia humana.   Me rozas la mano, sonrío por dentro, te rozo la tuya, me siembras la pregunta, ¿Hasta cuándo y cómo?   Una ópera de dedos es el tacto. Somos figuras de terracota y sangre viva en el desierto del concierto. La ciencia humana se nutre por la incertidumbre, el rocío sobre sus criaturas.     Ante el cuadro la mirada se concentra en las palabras y las cosas, los reflejos de la memoria que se despierta como si fuera el cuerpo del viaje en curso. No tenemos que las manos, la dramaturgia de los pies y la ciencia humana de estar presentes.   Cuadro - imagen:  “Cuerpos carne (Guerra)”. Collage: acrílico y papel sobre lienzo, 130 x 195 cm. 2023 Artista: Rosalía Banet ...

  MESA REDONDA Antígona Katsadima El gorrión duerme al pie de la rama, es su modo de confesar el amor a las raíces de la vida. En mi caparazón guardo luz y textos, es mi modo de habitar el silencio de las raíces de la vida. Soy la muerte extendida de los que se quedaron atrás, su círculo de vida se refleja aquí.                 (..) Se puede leer todo el poema aquí

    Pilar Adón,  Mente animal, La bella Varsovia, Barcelona 2014 XVII   Έχω δει το μεγαλοπρεπές κι ανεξήγητο, αλλά δεν έχω αλλάξει γι’ αυτό. Η θάλασσα διατηρείται κι ο Μεσσίας θα μπορούσε να ‘ναι εκεί. Όμως, η θάλασσα επιμένει. Πού είναι η προφητεία; Πού είναι η ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου; Έχω δει τη διαδοχή μιας σφαίρας από την άλλη σε ένα εναργές σχέδιο διακριτικότητας κι εγκατάλειψης. Δίχως κρότους και αποστάσεις. Τρώω και κοιμάμαι κατ’ εξακολούθηση, δίχως άλλη αξίωση από το να θυμάμαι αυτό που γνωρίζω και να μην το ανακαλύψουν κι οι άλλοι.    

  II   Οι άρκευθοι δεν είναι ποτέ μόνοι. Από την Αρκτική κατανέμουν τα φύλλα τους έως τις σκηνές όπου ζουν οι αυτοκτονούντες που μεταφέρουν την κληρονομιά τους. Ο παππούς αυτοκτόνησε. Κι ο πατέρας το ίδιο, ήπιε υδροχλωρικό οξύ. Κι η σαραντάχρονη γυναίκα που κρεμάστηκε σπίτι της, μοναχή, αφότου η κόρη της έφυγε για το πανεπιστήμιο. Θεϊκό φως. Όλος ο κόσμος ξέρει πως πρέπει να προσεύχονται. Αυτό είναι κάτι που ξέρει όλος ο κόσμος.  Πιλάρ Αδόν (Μαδρίτη, 1971-)      Για τον άρκευθο ή κεδρόμηλο