Skip to main content

Posts

Poncia: todos los estudios desembocan en Lorca

  Tengo sueño, quiero dormir un rato… un momento… un siglo. Con esas palabras Poncia termina su monólogo escrito y dirigido por el extraordinario Luis Luque en el teatro Círculo de Bellas Artes en Madrid. Lolita Flores, Poncia a través de la mirada tan escénica como textual de Luque, consiguió dar luz al personaje clásico de Federico García Lorca con desenvoltura y estofa de actriz estupenda que te lleva al campo de tus sentimientos puros. De hecho, la relectura de la historia desde la parte de la criad a de Bernarda Alba contribuye a la educación cultural, un asunto crucial no solo en las artes comparadas sino también en la evolución social. Hay que buscar la evolución en vez de la revolución en esta obra significante y poética. La emoción era previa de la función dadas las circunstancias, según las cuales era un lujo poder asistir al mismo espacio con una actriz tan generosa en cuanto a su interpretación, postura de cuerpo, tratamiento de voz con sus altibajos ...
Recent posts

EL TELÉFONO NEGRO de Francisco Brines en griego

  ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ        Έχω σχηματίσει τους παλιούς αριθμούς με μια θολή επιθυμία να απαντήσουν, γνωρίζοντας πια πως δεν με περίμενε κανείς. Με μια μάταιη επιθυμία να ακούσω φωνές αγαπημένες και να αναγνώριζαν κι εκείνοι τη φωνή μου. Μαύρο είναι το τηλέφωνό μου και μέσα στη νύχτα, πιο μαύρη ακόμη, άκουγα μόνο τον ήχο που καλούσε κάποιους τάφους. Κι εγώ στο σπίτι μου μόνος.                                               Διαλύεται το πρωινό στο θαμπό κρύσταλλο. Πλησιάζει το καλοκαίρι. Τραγουδούν (τα ίδια ;) τα πουλιά , Και δεν ξέρω εάν υπάρχει παρηγοριά.           Με το φως που ξεσκεπάζει ξημερώνει. Γυμνός στο κρεβάτι         ...

El VASO QUEBRADO de Francisco Brines en griego

             ΤΟ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΠΟΤΗΡΙ   Υπάρχουν φορές που η ψυχή σπάει όπως ένα ποτήρι και προτού γίνει κομμάτια και πεθάνει (διότι και τα πράγματα πεθαίνουν), γέμισέ το με νερό και πιες,                               θέλω να πω, άσε τις λέξεις να ξοδευτούν, να καλοπλυθούν στα άδυτα της τσακισμένης ψυχής σου και, εάν μπορούν, ας τραγουδήσουν.                                               (Το ποίημα) Φρανθίσκο Μπρίνες (1932-2021)   *Μόνο το επίθετο τσακισμένη στην ψυχή απέδωσα, ενώ στο πρωτότυπο αφορούσε στο ουσιαστικό fondo .   foto de ese enlace

EL CIELO Y YO, un poema en tres idiomas, inspirado por el cuadro de Georgia O´Keeffe

  ¿Cómo es escribir un poema en castellano y luego, crear su versión en griego - inglés? Estuve inspirada por Georgia O´Keeffe y su cuadro que está en Madrid, en el Museo Thyssen-Bornemisza. La memoria me lo tenía ocultado, de repente me acordé de esta obra de arte. EL CIELO Y YO   Si sintiera el tango de la luna en cada semáforo rojo, no me entristecería la espera.   La calle bañada en luna, un verso de la ciudad colgado del cielo y sus piernas.   Vuelvo a ser el cielo que camina hacia el latido de tu presencia, debajo de mi falda duermen la luna llena y el baile de los aires.   Soy la vena de la nube reflejada en mi movimiento entrecortado por las vidas de los otros.     Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΙ ΕΓΩ   Αν ένιωθα το τάνγκο του φεγγαριού σε κάθε κόκκινο φανάρι, δεν θα με έθλιβε η αναμονή.   Ο φεγγαρόλουστος δρόμος, της πόλης στίχος που κρέμεται από τον ουρανό και τα πόδια του.   Γίνομαι ...

Kirmen Uribe en griego, unos poemas

  Το ποτάμι   Κάποτε, υπήρχε ένα ποτάμι εδώ που τώρα υπάρχουν τράπεζες και πλακάκια. Υπάρχουν πάνω από δώδεκα ποτάμια κάτω απ’ την πόλη εάν προσέξουμε τα πιο παλιά. Τώρα είναι μόνο μια πλατεία σε μια εργατική συνοικία. Και τρεις λεύκες είναι η μοναδική ένδειξη ότι το ποτάμι ακολουθεί εδώ στα χαμηλά.   Σε καθέναν από εμάς υπάρχει ένα κρυφό ποτάμι έτοιμο να ξεχειλίσει. Η συνέχεια εδώ  στην ωραία φροντισμένη σελίδα του Χάρτη, τ.86 . Το ποτάμι Κάποτε, υπήρχε ένα ποτάμι εδώ που τώρα υπάρχουν τράπεζες και πλακάκια. Υπάρχουν πάνω από δώδεκα ποτάμια κάτω απ’ την πόλη εάν προσέξουμε τα πιο παλιά. Τώρα είναι μόνο μια πλατεία σε μια εργατική συνοικία. Και τρεις λεύκες είναι η μοναδική ένδειξη ότι το ποτάμι ακολουθεί εδώ στα χαμηλά. Σε καθέναν από εμάς υπάρχει ένα κρυφό ποτάμι έτοιμο να ξεχειλίσει. Το ποτάμι Κάποτε, υπήρχε ένα ποτάμι εδώ που τώρα υπάρχουν τράπεζες και πλακάκια. Υπάρχουν πάνω από δώδεκα ποτάμια κάτω απ’ την πόλη εάν προσέξουμε τα πιο παλιά. ...

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ, ένα ποίημα

  ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ*   Δεν ήταν τα καράβια που σταμάτησαν για να φύγουμε, αλλά εμείς που αλλάξαμε τη γύμνια μας με μιαν άλλη ακόμη ξένη αν και ίδια στη σιωπή του κηροπηγίου με τα λέπια κολλημένα στο τώρα. Και τελικά φύγαμε.   Πόσο θέλαμε να ξεφύγουμε από το αεράκι στο σκοτάδι που μεταμφιεζόταν σε ζαρκάδι έτοιμο για την καταστροφή, ενώ τα σώματά μας εξέπνεαν μετά την ιερή στιγμή που ένωσε και χώρισε δύο απορίες σε έναν περίπλου.   Πεθάναμε τότε, εκεί, μέλη του ίδιου σταυρού στην κρύα πλάκα. Μοιάζαμε από την ανάγκη να κολυμπήσουμε μακριά από τα ξένα φώτα στην επιθυμία και τις (α)γωνίες των ιερών ιχθύων που γίναμε.           *ομώνυμος τίτλος έργου του Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο

El poema "Atenas" de Manuel Vilas en griego

                                                     Αθήνα   Για την Πιλάρ Τένα   Ήμουν Έλληνας σε μια άλλη ζωή, ήμουν Αθηναίος.   Παραξενεύτηκαν οι φίλοι μου. Στ’ αλήθεια είναι η πρώτη σου φορά στην Αθήνα; Πώς γίνεται να ξέρεις όλους τους δρόμους;   Είχα γονείς Έλληνες, παππούδες Αθηναίους κάποτε, είπα.   Και μου δόθηκε να το θυμάμαι ως θαύμα   που ποτέ σε κάποιον άνθρωπο δεν παραχωρείται παρά μόνο σε κείνους που ερωτεύονται τον άκαμπτο ζήλο να επιβιώνεις ακόμα και στις πιο βαθιές ανάσες.    Πήγα εκεί που ήταν το σπίτι μου κι υπήρχε ένα H & M κι, ωστόσο, είδα το δωμάτιό μου, που βρισκόταν στο γυναικείο δοκιμαστήριο.   Είδα τους Αθηναίους παππούδες μου στα αντρικά, όπου έστεκαν τα λευκά πουκάμισα.   Είδα τη γιαγιά μου να μου μιλά στα ελληνικά, με πα...