Ambulance on the way

             ΤΟ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΠΟΤΗΡΙ   Υπάρχουν φορές που η ψυχή σπάει όπως ένα ποτήρι και προτού γίνει κομμάτια και πεθάνει (διότι και τα πράγματα πεθαίνουν), γέμισέ το με νερό και πιες,                               θέλω να πω, άσε τις λέξεις να ξοδευτούν, να καλοπλυθούν στα άδυτα της τσακισμένης ψυχής σου και, εάν μπορούν, ας τραγουδήσουν.                                               (Το ποίημα) Φρανθίσκο Μπρίνες (1932-2021)   *Μόνο το επίθετο τσακισμένη στην ψυχή απέδωσα, ενώ στο πρωτότυπο αφορούσε στο ουσιαστικό fondo .   foto de ese enlace

  ¿Cómo es escribir un poema en castellano y luego, crear su versión en griego - inglés? Estuve inspirada por Georgia O´Keeffe y su cuadro que está en Madrid, en el Museo Thyssen-Bornemisza. La memoria me lo tenía ocultado, de repente me acordé de esta obra de arte. EL CIELO Y YO   Si sintiera el tango de la luna en cada semáforo rojo, no me entristecería la espera.   La calle bañada en luna, un verso de la ciudad colgado del cielo y sus piernas.   Vuelvo a ser el cielo que camina hacia el latido de tu presencia, debajo de mi falda duermen la luna llena y el baile de los aires.   Soy la vena de la nube reflejada en mi movimiento entrecortado por las vidas de los otros.     Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΙ ΕΓΩ   Αν ένιωθα το τάνγκο του φεγγαριού σε κάθε κόκκινο φανάρι, δεν θα με έθλιβε η αναμονή.   Ο φεγγαρόλουστος δρόμος, της πόλης στίχος που κρέμεται από τον ουρανό και τα πόδια του.   Γίνομαι ...

  Το ποτάμι   Κάποτε, υπήρχε ένα ποτάμι εδώ που τώρα υπάρχουν τράπεζες και πλακάκια. Υπάρχουν πάνω από δώδεκα ποτάμια κάτω απ’ την πόλη εάν προσέξουμε τα πιο παλιά. Τώρα είναι μόνο μια πλατεία σε μια εργατική συνοικία. Και τρεις λεύκες είναι η μοναδική ένδειξη ότι το ποτάμι ακολουθεί εδώ στα χαμηλά.   Σε καθέναν από εμάς υπάρχει ένα κρυφό ποτάμι έτοιμο να ξεχειλίσει. Η συνέχεια εδώ  στην ωραία φροντισμένη σελίδα του Χάρτη, τ.86 . Το ποτάμι Κάποτε, υπήρχε ένα ποτάμι εδώ που τώρα υπάρχουν τράπεζες και πλακάκια. Υπάρχουν πάνω από δώδεκα ποτάμια κάτω απ’ την πόλη εάν προσέξουμε τα πιο παλιά. Τώρα είναι μόνο μια πλατεία σε μια εργατική συνοικία. Και τρεις λεύκες είναι η μοναδική ένδειξη ότι το ποτάμι ακολουθεί εδώ στα χαμηλά. Σε καθέναν από εμάς υπάρχει ένα κρυφό ποτάμι έτοιμο να ξεχειλίσει. Το ποτάμι Κάποτε, υπήρχε ένα ποτάμι εδώ που τώρα υπάρχουν τράπεζες και πλακάκια. Υπάρχουν πάνω από δώδεκα ποτάμια κάτω απ’ την πόλη εάν προσέξουμε τα πιο παλιά. ...

  ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ*   Δεν ήταν τα καράβια που σταμάτησαν για να φύγουμε, αλλά εμείς που αλλάξαμε τη γύμνια μας με μιαν άλλη ακόμη ξένη αν και ίδια στη σιωπή του κηροπηγίου με τα λέπια κολλημένα στο τώρα. Και τελικά φύγαμε.   Πόσο θέλαμε να ξεφύγουμε από το αεράκι στο σκοτάδι που μεταμφιεζόταν σε ζαρκάδι έτοιμο για την καταστροφή, ενώ τα σώματά μας εξέπνεαν μετά την ιερή στιγμή που ένωσε και χώρισε δύο απορίες σε έναν περίπλου.   Πεθάναμε τότε, εκεί, μέλη του ίδιου σταυρού στην κρύα πλάκα. Μοιάζαμε από την ανάγκη να κολυμπήσουμε μακριά από τα ξένα φώτα στην επιθυμία και τις (α)γωνίες των ιερών ιχθύων που γίναμε.           *ομώνυμος τίτλος έργου του Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο

                                                     Αθήνα   Για την Πιλάρ Τένα   Ήμουν Έλληνας σε μια άλλη ζωή, ήμουν Αθηναίος.   Παραξενεύτηκαν οι φίλοι μου. Στ’ αλήθεια είναι η πρώτη σου φορά στην Αθήνα; Πώς γίνεται να ξέρεις όλους τους δρόμους;   Είχα γονείς Έλληνες, παππούδες Αθηναίους κάποτε, είπα.   Και μου δόθηκε να το θυμάμαι ως θαύμα   που ποτέ σε κάποιον άνθρωπο δεν παραχωρείται παρά μόνο σε κείνους που ερωτεύονται τον άκαμπτο ζήλο να επιβιώνεις ακόμα και στις πιο βαθιές ανάσες.    Πήγα εκεί που ήταν το σπίτι μου κι υπήρχε ένα H & M κι, ωστόσο, είδα το δωμάτιό μου, που βρισκόταν στο γυναικείο δοκιμαστήριο.   Είδα τους Αθηναίους παππούδες μου στα αντρικά, όπου έστεκαν τα λευκά πουκάμισα.   Είδα τη γιαγιά μου να μου μιλά στα ελληνικά, με πα...

  Una función extraordinaria...   Cuando estoy en Madrid, las estatuas que se refieren a la mitología me conmueven de tal modo que pudiera vivir efectivamente en un magma de tiempos, entre pasado y futuro a través del presente. Y eso sucede no solo porque soy griega. La mitología pertenece a todos. A los que se emocionan en ocasión de un mito y pueden descubrir la parte mejor de sí mismos. La que sigue desarrollando su círculo de vida en la oscuridad debajo de mucha información inútil y frivolidad. Está donde convive la tragedia también, pidiéndonos que enfrentemos su imagen en el espejo puesto al revés en cuanto a la filosofía de Lacan. Según la cual parecemos inmóviles, aunque seamos nosotros mismos .   Cuando estoy por asistir a una función cuyo asunto es una tragedia antigua, tengo pensamientos dobles. Porque a veces en nombre del pasado mítico y glorioso, hay directores o escritores que confunden el límite entre la imaginación y la interpretación estructural. A...