Ambulance on the way

  Ο ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ   Πάω στον Βορρά. Αύριο πάω να δω την Κανταβρία, ατίθαση και πράσινη, να δω τη θάλασσα, και να ξεκουραστώ στην ύπαιθρο, πλάι σε μια πηγή που αναβλύζει στη σκιά μιας καστανιάς.   Φεύγω γιατί δεν αντέχω άλλο να ζω χωρίς να βλέπω την Κανταβρία, διότι η Καραϊβική με κουράζει, τη Μεσόγειο, τη βαριέμαι κι η θάλασσα της Κίνας με έχει στην απέξω εντελώς.   Εγώ θέλω τον γκριζωπό ουρανό μου πάνω από την πεπλοφόρο κοιλάδα, τη σταθερή βροχή μου, τα απαλά μου όρη της Χώρας των Βάσκων, και μερικά γλυκόλογα μητρόθεν, γιατί έρχομαι αφάνταστα κουρασμένος.     Μαδρίτη, Ιούλιος 1968   Μπλας δε Οτέρο (1916-1979)       p.67

  ΕΠΤΑ   Το σπίτι μου, δυστυχώς, είναι ένα σπίτι, ένα καλτσάκι που κρέμεται από ένα σύρμα, όπου έγραψα τους πιο ζοφερούς στίχους μου και ξαμολύθηκα στη ζωή, χάρη στον Θεό. Αυτό το σπίτι, σύντροφε, αυτό το σπίτι στέκει πάντα, στέκει, και κάνει κρύο το καλοκαίρι και το χειμώνα ζέστη (που να το πιστέψεις), κι εγώ έχω επιστρέψει, αδελφέ, λίγες ημέρες, για να πάρω τα βιβλία, τους δίσκους, τα συμβόλαιά μου κι έχω ανταμώσει τη μάνα μου στον διάδρομο και την αδελφή μου στ o σαλόνι, κι εμένα αυτοπροσώπως να διαβάζω σε μια γωνιά, νιώθεις, σύντροφε, πως κύλησαν μεγάλες ημέρες και διάπλατες νύχτες, από τότε. Τι να κάνω που είδα από ψηλά τον κόσμο και τα σύννεφα μαζί, κι έστριψα γύρω από ένα παιδί του Πινάρ δε Ρίο κι ήταν πολύ διαφορετικό από τα Ισπανάκια και τους Παριζιάνους, κάτι έγινε σε μερικά μέρη της γης, σύντροφε, αδελφέ, το σπίτι μου δυστυχώς έμεινε ίδιο, δεν άλλαξε καθόλου, έχει πιο πολλούς δίσκους, σύντροφε, πιο πολλή ηρε...

 p. 37-38 ΣΤΟ τζάμι του πίνακα η αντανάκλαση του κόσμου που περνά την αίθουσα ανατολικά προς δυτικά. Θέμα του πίνακα ήταν η κίνηση. Μου φάνηκε αξιοθαύμαστο που το τζάμι υπερθεμάτιζε το αφηρημένο. Υπονόμευε τη λογική. Σκέφτηκα τον φετιχισμό για αυτό που δεν λέγεται, όλα εκείνα που, κατά την κρίση μας, αποσυντίθενται. Σκέφτηκα τα μεγάλα δοκάρια του μουσείου και πώς φώλιασαν στο μέταλλο τα πουλιά χτες βράδυ. Σκέφτηκα την απειθαρχία των υλικών. Όλοι οι πίνακες δεν σταματούν να κινούνται. Τίποτα δεν μπόρεσε να μετακινηθεί, εκτός από εκείνη την περιπλάνηση της ύλης που τελειωμό δεν έχει. Το φως του πιθανού να τρεμοσβήνει. Rosa Berbel (1997-)

  ΕΝΑ ωκεάνιο συναίσθημα. Έτσι περιέγραψε ο Φρόυντ το να είσαι στη Ρώμη, όπου όλα συνέβησαν σε άλλες εποχές. Καταμεσής σε κάτι ήδη απωλεσθέν, ο ουρανός κι η γη ιδιοπεριστρέφονται σαν να ήταν σβούρες. Το παρελθόν στεγνώνει, το μέλλον στεγνώνει κι αφήνουν κατακάθι στον πάτο του ποτηριού. Θα γλείφαμε με την άκρη του δαχτύλου αν ήταν δυνατόν τα αποφάγια. Επιμένουν τα ερείπια τρομάζοντάς μας, επιμένει το απωλεσθέν, όμως, η τρομάρα δεν είναι ωκεάνιο, αλλά γήινο συναίσθημα. Πρέπει να αφορά έναν άλλον τύπο συγκίνησης, πιο λευκή, γαλανή, υπέροχη. (Υπάρχει κάτι ανάμεσα στο όχι πια και το ακόμη όχι). Νωχελικά τα σώματα μπαινοβγαίνουν στο νερό αναζητώντας έναν έρωτα ακαθόριστο. Ρόζα Μπερμπέλ (1997)

  ΣΥΝΕΘΕΣΑ για σένα μια μουσική θρυμματισμένη. Η μουσική είναι ένας πίνακας του κόσμου σε κίνηση. Ο κόσμος είναι μία μουσική διαταραγμένων συμμετριών. Μου έδωσες το ορατό και σου χαρίζω αυτό που πιθανόν ακούμε: το ατελές. Καθάρισέ μου το δρόμο που βγάζει στο λόφο. Τους θορύβους, το τραγούδι του. Ρόζα Μπερμπέλ (1997)

  ΠΡΟΛΟΓΟΣ   ΓΡΑΦΩ ποίηση περπατώντας.   Δέντρα όμοια με αστέρια στο κατάμεστο από γεράνια αίθριο.   Οι πόλεις περνούν με τους μαύρους κύκλους τους πίνοντας όλο το νερό των δρόμων.   Ο Θεός είναι το ποτάμι: ένας θαλασσινός αέρας πηγάζει απ’ το σπίτι του, αστραπές και κοράκια στολίζουν και πάλι τα σύννεφα.   Εκεί πέρα οι πύργοι και οι επτά θάλασσες, εκείνοι οι εστεμμένοι βασιλιάδες από τους εαυτούς τους στ o συμπόσιο της ποίησης.       Εδώ πληθώρα αψίδων ανοίγουν τις πύλες για να μπορεί η καρδιά να δει.   Η ποίηση είναι το εξής: ένα άγνωστο δέντρο που διασχίζει την πόλη.         Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ   ΦΩΝΕΣ μέσα στο χιόνι μουρμουρίζουν στην οδό Ζερόμ.   Αποκαλούν αγγέλους και πεύκα το μάτι του άστρου.   Ας είναι το ποίημα ο δρόμος του χιονιού, η φωνή του καμακιού.   Ας είναι το ποίημα η λευκή τρικυμία του χιονιού.     ...