ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΓΡΑΦΩ ποίηση περπατώντας. Δέντρα όμοια με αστέρια στο κατάμεστο από γεράνια αίθριο. Οι πόλεις περνούν με τους μαύρους κύκλους τους πίνοντας όλο το νερό των δρόμων. Ο Θεός είναι το ποτάμι: ένας θαλασσινός αέρας πηγάζει απ’ το σπίτι του, αστραπές και κοράκια στολίζουν και πάλι τα σύννεφα. Εκεί πέρα οι πύργοι και οι επτά θάλασσες, εκείνοι οι εστεμμένοι βασιλιάδες από τους εαυτούς τους στ o συμπόσιο της ποίησης. Εδώ πληθώρα αψίδων ανοίγουν τις πύλες για να μπορεί η καρδιά να δει. Η ποίηση είναι το εξής: ένα άγνωστο δέντρο που διασχίζει την πόλη. Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΦΩΝΕΣ μέσα στο χιόνι μουρμουρίζουν στην οδό Ζερόμ. Αποκαλούν αγγέλους και πεύκα το μάτι του άστρου. Ας είναι το ποίημα ο δρόμος του χιονιού, η φωνή του καμακιού. Ας είναι το ποίημα η λευκή τρικυμία του χιονιού. ...
ΖΕΜΠΡΑ Δεν φοβάμαι το θηρίο πια, τώρα με φοβίζει το δάσος. Φοβάμαι το άγνωστο κι όχι αυτά που γνωρίζω. Μαύρες ημέρες, λευκές νύχτες. Φόρεσες απαντήσεις στις ερωτήσεις μου. Όμως, τίποτε από αυτά δεν τα κατάφερε μαζί μου, εξακολουθώ να είμαι ζέμπρα, προηγουμένως άσπρη με μαύρες ρίγες, τώρα μαύρη με άσπρες ρίγες. Οι λέξεις που ποτέ δεν σου είπα είναι σκιές μέσα μου. Οι εποχές περνούν κι όλα αλλιώς τα φτιάχνουν, όλα εκτός από τα ανείπωτα. Όμως, τίποτε από αυτά δεν τα κατάφερε μαζί μου, εξακολουθώ να είμαι ζέμπρα, προηγουμένως άσπρη με μαύρες ρίγες, τώρα μαύρη με άσπρες ρίγες. Κι αφού δεν μπορώ να ξεχάσω, να σε σβήσω, πρέπει να σε αναμείξω, να σε διαλύσω. Λευκό στο λευκό, μαύρο στο μαύρο, μισώ τα γκρίζα. Ξανάνιωσα φοράδα στιγμιαία, λευκή φοράδα, αν και πιστεύω ότι έχω υπάρξει μονάχα μισή ζέμπρα. Ανάρι Αλμπέρντι (1970-) Ελεγχόμενες κατεδαφίσει...