Ambulance on the way

  EN LA CALLE DESAMPARADOS   Piso el jardín en el que hay piedras frías, plantas descuidadas y tumbas del verde que te quiero verde,   verso cubierto de noche, jardín cubierto de noche en la que nos confiamos nuestras vidas   hasta que la mañana siguiente dé a luz    a la relación críptica de las calles con los actos sin que nos demos cuenta.   Me alejo de la calle Desamparados de Segovia, de la casa refugio del poeta con las hojas secas sobre las sillas eternas que me hacen sentir mortal,   al llevarme la mortalidad sobre los hombros oigo mis pasos comentar, motivados por el aire de Antonio,   quien fue Machado y hoy volvió con su nombre a mi conciencia del presente tras ver su cama, los visillos que esconden versos jóvenes   y la memoria compartida de la poesía, en la que Federico se encuentra con Antonio, los espectadores con otros desconocidos   a través del canto del ...

  AÚN AHUMADAS     Todo vibra de marasmo aquí al mediodía quemado en el que lo invisible duele.   Todos miran y no ven ahora, los rayos del sol, manos vacías protegiendo ruinas.   Rodeados de paredes aún ahumadas tienen que sobrevivir un día más contra el fallecimiento de las narraciones.   Esos árboles se perdieron para siempre, no llegarán a otro bosque como si fueran libros trasladados.   Los lectores en busca de patria sienten sus zumbidos del alma ante la página del café amargo.         Aquí solía existir un bosque para todos.     ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ   Όλα δονούνται από μαρασμό εδώ στο καμένο μεσημέρι που το αόρατο πονάει.   Όλοι κοιτούν και δεν βλέπουν τώρα, οι ακτίνες του ήλιου, άδεια χέρια να προστατεύουν ερείπια.   Τριγυρισμένοι από τοίχους που ακόμη καπνίζουν πρέπει να επιζήσουν άλλη μία ημέρα ενάντια στον θάνατο των αφηγήσεων....

  Χωρίς πυ ξίδα κάτω απ’ τη ζούγκλα αστεριών κι ερωδιών φτιάχνω καφέ. --- --  -- Σε κάθε νησί υπάρχουν ημέρες ξενοιασιάς να τις ζεις στο πετσί σου και παράξενες ημέρες με καταιγίδα για να βγεις έξω απ’ αυτό να ταξιδέψεις στο Στενό του ανέμου προς τ o Άντεν.           -- --- --- Δεν μπήκε το καλοκαίρι ακόμη οι αντιδραστήρες περιμένουν στο γαλβανισμένο υπόστεγο αεροσκαφών. Η βροχή και το άλμπατρος χτίζουν μνήμη στη λεωφόρο μέσα στην καταιγίδα. Σαφή μηνύματα προ των πυλών. __ __ __ ___ Ακόμα δεν αποφάσισε το όνομα του συνοδού του Δίχως σύννεφα μόνο με το πείσμα της βρομέλια πέφτει το νερό. Πίνουν μπύρα ενώ οξειδώνεται το ελικοδρόμιο. --- --- --- ---- Οι ελέφαντες είναι τεράστιες πέτρες στην Ινδία ήσυχες στιγμές που ο Γκανέσα ξέχασε στο σαρκικό όνειρό του Με την τέλεια χαμένη προβοσκίδα τους στον στρογγυλό ουρανό κάτω από την τετράγωνη γη της μάνταλα προχωρούν προς τη θάλασσα. -- -- -- ...

  En griego la traducción es de Thanassis Hatzopoulos, poeta también. Editorial Steréoma A continuación de mi diálogo con el Jardín de Juan Gris, MNARS.  En castellano, por la red encontré la siguiente traducción, (no pude entender quién lo tradujo desafortunadamente)  aquí : El jardín Nieva. Bajo los copos la puerta Abre por fin al jardín De más que el mundo Avanzo. Pero se engancha Mi bufanda al hierro Oxidado, y se desgarra En mí la tela del sueño. tr. sin datos

  EL JARDÍN   La que sopla por encima de la eternidad de la reja su vela oculta soy yo después del estallido en el campo de los contrastes tristes.   Sigo soplando desde las sílabas de mi portal hasta la gramática sentimental al demonio que se me resiste, susurrándome granos del cielo.     Me quedo aquí, en el jardín de la energía tan fuerte como el acero y la vida que me pinta azul celeste habitada por la llama.     Ο ΚΗΠΟΣ   Αυτή που φυσάει πάνω από την αιωνιότητα του κάγκελου το κρυφό κερί της είμαι εγώ μετά την έκρηξη στον αγρό των θλιμμένων αντιθέσεων.   Συνεχίζω να φυσώ από τις συλλαβές της εξώπορτάς μου μέχρι τη συναισθηματική γραμματική   το δαιμόνιο που μου αντιστέκεται, ψιθυρίζοντάς μου κόκκους του ουρανού.   Μένω εδώ, στον κήπο της ενέργειας τόσο δυνατής όπως το ατσάλι κι η ζωή που με βάφει ουράνια ενώ με κατοικεί η φλόγα.     Co...

 Συλλογή Σε σμήνος, ελεύθεροι   Ποιητής: Ιλδεφόνσο Ροδρίγκεθ ( 1952, Λεόν)   Εκδότης Varasek ediciones, Madrid 2025     το φάντασμά μου   στην κούνια του στην κουζίνα του   εκεί όπου εφαρμόζεται έτσι ο νόμος που για όλους δεν ισχύει υπόκειται σε καθορισμένες συνθήκες λόγου χάρη: αν αφήσεις το ψαλίδι που τώρα κρατάς απ’ το χέρι, πέφτει χάμω   αβαρής κόσμος του φαντάσματός μου είναι γνωστό γι’ αυτόν ότι πάει μόνο στα μπαρ, ψάχνει σωτηρία;,   και πού; Στην ποίηση; Σε τούτο τον οξύ ήχο που κριτσανίζει σαν μαλακό ψωμί στο άλτο σαξόφωνο;   Ψάχνει να αποκοπεί; Να σιγουρέψει τη θέση του στην επιθυμία; Η επικίνδυνη ελευθερία του το απροστάτευτο είναι του οι μουγγές παρούσες κάλτσες του   μη με κάνεις να σκάσω στα γέλια   μη με κάνεις να βάλω τα κλάματα   ό,τι αναπνέει δεν σαπίζει   διαφορετικά, πάρε με στο Συντριβάνι των Λειμώνων. ...