ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ Έχω σχηματίσει τους παλιούς αριθμούς με μια θολή επιθυμία να απαντήσουν, γνωρίζοντας πια πως δεν με περίμενε κανείς. Με μια μάταιη επιθυμία να ακούσω φωνές αγαπημένες και να αναγνώριζαν κι εκείνοι τη φωνή μου. Μαύρο είναι το τηλέφωνό μου και μέσα στη νύχτα, πιο μαύρη ακόμη, άκουγα μόνο τον ήχο που καλούσε κάποιους τάφους. Κι εγώ στο σπίτι μου μόνος. Διαλύεται το πρωινό στο θαμπό κρύσταλλο. Πλησιάζει το καλοκαίρι. Τραγουδούν (τα ίδια ;) τα πουλιά , Και δεν ξέρω εάν υπάρχει παρηγοριά. Με το φως που ξεσκεπάζει ξημερώνει. Γυμνός στο κρεβάτι ...
A blog about culture, theatre, poetry, writing and political society, in between languages and cities for everyone interested in the synchrony of (re)acting. Spanish, English, Greek.