Ambulance on the way

  ΖΕΜΠΡΑ   Δεν φοβάμαι το θηρίο πια, τώρα με φοβίζει το δάσος. Φοβάμαι το άγνωστο κι όχι αυτά που γνωρίζω. Μαύρες ημέρες, λευκές νύχτες. Φόρεσες απαντήσεις στις ερωτήσεις μου.   Όμως, τίποτε από αυτά δεν τα κατάφερε μαζί μου, εξακολουθώ να είμαι ζέμπρα, προηγουμένως άσπρη με μαύρες ρίγες, τώρα μαύρη με άσπρες ρίγες.   Οι λέξεις που ποτέ δεν σου είπα είναι σκιές μέσα μου. Οι εποχές περνούν κι όλα αλλιώς τα φτιάχνουν, όλα εκτός από τα ανείπωτα.     Όμως, τίποτε από αυτά δεν τα κατάφερε μαζί μου, εξακολουθώ να είμαι ζέμπρα, προηγουμένως άσπρη με μαύρες ρίγες, τώρα μαύρη με άσπρες ρίγες.   Κι αφού δεν μπορώ να ξεχάσω, να σε σβήσω, πρέπει να σε αναμείξω, να σε διαλύσω.   Λευκό στο λευκό, μαύρο στο μαύρο, μισώ τα γκρίζα.   Ξανάνιωσα φοράδα στιγμιαία, λευκή φοράδα, αν και πιστεύω ότι έχω υπάρξει μονάχα μισή ζέμπρα.   Ανάρι Αλμπέρντι (1970-) Ελεγχόμενες κατεδαφίσει...

 ΜΙΑ ΧΕΙΡΟΝΟΜΊΑ Κάθε νύχτα, προτού κοιμηθεί ακριβώς, το χέρι του ψάχνει το δικό της κάτω απ' τα σεντόνια, και το σφίγγει -απαλά- κάποια δευτερόλεπτα. Είναι μία χειρονομία που έχει αποκτήσει αυτούς τους τελευταίους μήνες και προτιμά να μην της δίνει μεγάλη σημασία. Όμως, ξέρει ότι έχει σημασία.

 ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΜΠΗ                           Στον Χουάν Μανουέλ Βιγιάλμπα                              και στη Ρόζα Μπουγιέχος Δεν συνηθίζεται, αλλά μερικές φορές συμβαίνει μία γυναίκα κι ένας άντρας να καταλήγουν να συναντηθούν στο τέλος της διαδρομής,                                         λίγο πριν από την τελική καμπή. Δεν υπάρχει πια πληγή που να τους είναι ξένη ούτε απογοήτευση που να μπορεί να τους εκπλήξει. Δεν θα χάσουν τον χρόνο τους πέφτοντας έξω.

H ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΟΥ Μερικά απογεύματα αρχές του φθινοπώρου όταν ο ουρανός φέρνει σε ταραγμένη θάλασσα κι ο άνεμος, ξαφνικά, σηκώνεται παίρνει τους δρόμους σαν αφηνιασμένος τρελός και, στο τέλος, βρέχει,                                         τότε, νιώθω μιαν αμείωτη αισιοδοξία που με οδηγεί να επιταχύνω το βήμα ανάμεσα στα φώτα των φαναριών, νιώθω ένα κίνητρο που με κατακλύζει, η ιδέα που έχω μπροστά μου τίποτε λιγότερο από πέντε μεγάλους μήνες με ημέρες κρύου, ανέμου, βροχής και χιονιά, με κάνει απέραντα ευτυχισμένο. Από τότε που έφυγες, έτσι έχουν τα πράγματα, αγάπη μου. Η απουσία σου με έχει κάνει μελαγχομανή, κάθε φθινόπωρο φοβάμαι ότι πεθαίνω από υπερβολική δόση. Καρμέλο Ιριμπαρέν (Σαν Σεμπαστιάν, 1959)