La
hora de dormir
El
crepúsculo retomando su voz
responde
a las ondas subterráneas.
Su
roce sobre el cuerpo durmiente
alivia
lo que se quedaba hoy en día.
Lo
hace mejor que yo pudiera,
al
convivir con la ausencia y el sueño.
Atrapada
en los cuadros de la manta
me
cuenta mucho ese pasado sin dueño.
Quien
es el cuerpo durmiente
aporta
otra moneda a cada uno.
Porque
todos tenemos una historia de muerte
y
de dolor en el agua triste entre los huesos.
Lana
y alambre, luz y sombra se entretejen,
mientras que producen la hora de dormir.
Το σούρουπο ανακτώντας φωνή
απαντά στα υπόγεια κύματα.
Το άγγιγμά του επάνω στο κοιμώμενο σώμα
απαλύνει αυτό που έμενε στις μέρες μας.
Το κάνει καλύτερα απ’ ότι θα μπορούσα,
συμβιώνοντας με την απουσία και το όνειρο.
Παγιδευμένη στα τετράγωνα της κουβέρτας,
τούτο το παρελθόν χωρίς κτήτορα πολλά μού διηγείται.
Όποιο είναι το σώμα που κοιμάται
αποφέρει άλλο νόμισμα στον κάθενα.
Γιατί όλοι έχουμε μια ιστορία θανάτου
και πόνου στο θλιψόνερο ανάμεσα στα κόκαλα.
Μαλλί και σύρμα, φως και σκιά υφαίνονται μαζί,
ενώ παράγουν την ώρα για ύπνο.
* φωτογραφίες - fotos
από το έργο της Αννίτας Αργυροηλιοπούλου, την οποία γνώρισα στη Γκαλερί Έκφραση στη Βαλαωρίτου.
Comments
Post a Comment