Ποιήματα στα ελληνικά του Miguel Ángel Curiel

 

Τυχαία βρήκα στο διαδίκτυο ποιήματα του Miguel Ángel Curiel, επικοινώνησα μαζί του και μου έστειλε το βιβλίο ψηφιακά. Διάλεξα και μετέφρασα λίγα στα οποία διαφαίνεται η υπαρξιακή του αναζήτηση και η αγάπη για τη φύση και... τον Επίκουρο;

Αν έρθει τον Ιούνιο στην Ελλάδα, κάτι περισσότερο θα μάθουμε.

Το κόκαλο μιας αστραπής, ένα κλουβί από σκιές και μια

τσάντα φίσκα στη γαλάζια βροχή κουβαλά ο έρημος. 

Ζυγώνει προς το φως.

Μιλώ μαζί του στα σκοτάδια.

 

(Ερημιά)

 

Μη διαβάζεις αυτές τις λέξεις, κοίτα τες σαν τον απόντα χρόνο, σαν τη σκιά των κλαδιών στο χιόνι, σχέδια με σχήματα του αέρα. Δεν θα σχεδίαζα έναν άνθρωπο, ο θάνατος είναι ένα στόμα και τα υπερβολικά φώτα εκεί μου αφαιρούν το φως σου. Το κυρτό ξύλο όπου ξεκουράζεται ένα πουλί είναι αυτό το σκίτσο. Αυτό το φύλλο πιο λευκό απ’ τα άλλα με το φόβο μήπως γεμίσει ονόματα. Ένα κλαδί δεν κρύβει τίποτα. Το ακολουθείς και πάντα σε βγάζει στον ουρανό. Κλαδιά και φύλλα κρύβουν μόνο κλαδιά και φύλλα. Καθετί κρύβεται γύρω από κάτι που είναι ίδιο με αυτό που κρύβει. Το ένα κλαδί κρύβει τ’ άλλο. Το τελευταίο κλαδί είναι και το πιο γυμνό. Τα λέμε όλα στο κέντρο και το κέντρο του καθεδρικού είναι ο ουρανός.

 

(Σχέδια)

 

Είναι ακούραστος ο κόσμος, ήδη την κοπάνησαν και τα πουλιά, στις μεγάλες εκτάσεις σου φαντάζεται τις ρίζες όποιος κοιμάται. Τα δέντρα με τις ανοιχτές μορφές τους γεμάτα φωλιές, πιο καταδεκτικά και κατάφυτα κάθε χρονιά. Ηχούν κρύσταλλοι και φύλλα κασσίτερου σε ένα σκοινί που κινεί ο άνεμος.

 

(Νοέμβριος)

Εμείς είμαστε εκείνοι. Πάνε τόσο μακριά μιλώντας με το τίποτα, άλλος κλείνει ένα πουλί σε ένα λευκό δωμάτιο. Λένε τα ονόματά τους στο τίποτα. Ονόματα γράφω και μέσα από ένα, το άνθος του ηλίου σιγοβγαίνει.

 

(Τίποτα)

* φωτογραφία 

 Από Τον ταξιδιώτη των ηλικιών, εκδόσεις Varasek, Madrid 2024