En tus vocablos

 En tus vocablos             

 

Me perdí en tus vocablos,

                                 en la noche que respira

dentro de mí, sobre mi piel

desde las uñas donde duermen los arreboles

hasta las piernas que son dos globos aerostáticos.

Simplemente me perdí.

 

Tu voz viajera pinta el retablo

                                                       y el contexto,

sigo caminando hacia sus ondas

y aquellas manos de La Virgen de la leche

de los hermanos Serra me tocan,

parece que el amor empieza por las manos,

                                                                     un rito oculto  

que no debe nada a la vida diaria

igual que los vocablos son independientes

de nosotros, se van, desaparecen

a lo lejos, como si fueran gotas de vino,

nubes de color contra el racismo.

 

Me perdí en tus vocablos sin salida.

 

 

Στις λέξεις σου

 

Χάθηκα στις λέξεις σου,

                                       στη νύχτα που αναπνέει

μέσα μου, επάνω στο δέρμα μου

από τα νύχια όπου κοιμούνται κοκκινωπά σύννεφα

μέχρι τις γάμπες που είναι δυο αερόστατα.

Απλά χάθηκα.

 

 

Η ταξιδιώτισσα φωνή σου ζωγραφίζει τον πίνακα

                                                                                και το συγκείμενο,

συνεχίζω να περπατώ προς τα κύματά της

κι εκείνα τα χέρια από Την Παναγία τη Γαλακτοτροφούσα

των αδελφών Σέρρα με αγγίζουν,

φαίνεται πως η αγάπη αρχίζει από τα χέρια,

                                                                      μια κρυφή τελετή

που δεν οφείλει τίποτα στην καθημερινή ζωή

όπως κι οι λέξεις είναι ανεξάρτητες

από εμάς, πηγαίνουν, εξαφανίζονται

μακριά, σαν να ήταν σταγόνες από κρασί,

έγχρωμα σύννεφα ενάντια στον ρατσισμό.

 

Χάθηκα στις αδιέξοδες λέξεις σου.