Πρόβα
Δεν
απολαμβάνω
με
βάθος ψυχής και αποστάσεις
τη
χαρά του συμβάντος
που
φυτρώνει
τσακ,
μέσα από το τσιμέντο.
Μεταθέτω
για αργότερα το άραγμα,
περνώντας
στα επόμενα
κι
έτσι ό,τι είχε σημασία το βρέχω
με
τις πρώτες στάλες από τη θάλασσα
των
λιωμένων φόβων,
το
ξεχνώ και το αφήνω στον ήλιο
για
να πηγαίνω από πρόβα σε πρόβα,
δόκιμη
μεταξύ άλλων
και
χωρίς πάγια θέση,
αλλά
μπορώ να πω ότι ακόμη
με
βρίσκει έτοιμη
το
ενδιαφέρον όπως το άνθος
της
δροσιάς και της αίγλης,
οπότε
ακμάζω από άλλον ένα θάνατο
από
αυτούς που σιωπηλά φοράμε
στα
χέρια, στο λαιμό, στους αστραγάλους,
τραβώντας
για την έρημη βάση,
εκεί
που συντίθενται ο χρόνος και η ημέρα.
Ensayo
No disfruto
de corazón y desde una distancia
el placer del hecho
que brota
de súbito, a través del cemento.
Aplazo para otro día el descanso,
andando a los próximos planes
y, de hecho, lo que importaba lo mojo
con las primeras gotas del mar
de los miedos derretidos,
se me olvida y lo dejo al sol,
para que me vaya de un ensayo a otro,
siendo aprendiz entre otras
y sin posición fija,
pero puedo decir que aún
me encuentra lista
el interés igual que la flor
del rocío y esplendor,
pues, me hace avanzar una muerte más
de las que nos llevamos silenciosamente
en las manos, el cuello y los tobillos,
andando por la base baldía,
donde se componen el tiempo y el día.
Comments
Post a Comment