Ensayo

 

Πρόβα

 

Δεν απολαμβάνω

με βάθος ψυχής και αποστάσεις

τη χαρά του συμβάντος

που φυτρώνει

τσακ, μέσα από το τσιμέντο.

Μεταθέτω για αργότερα το άραγμα,

περνώντας στα επόμενα

κι έτσι ό,τι είχε σημασία το βρέχω

με τις πρώτες στάλες από τη θάλασσα

των λιωμένων φόβων,

το ξεχνώ και το αφήνω στον ήλιο

για να πηγαίνω από πρόβα σε πρόβα,

δόκιμη μεταξύ άλλων

και χωρίς πάγια θέση,

αλλά μπορώ να πω ότι ακόμη

με βρίσκει έτοιμη

το ενδιαφέρον όπως το άνθος

της δροσιάς και της αίγλης,

οπότε ακμάζω από άλλον ένα θάνατο

από αυτούς που σιωπηλά φοράμε

στα χέρια, στο λαιμό, στους αστραγάλους,

τραβώντας για την έρημη βάση,

εκεί που συντίθενται ο χρόνος και η ημέρα.

 

Ensayo

 

No disfruto

de corazón y desde una distancia

el placer del hecho

que brota

de súbito, a través del cemento.

Aplazo para otro día el descanso,

andando a los próximos planes

y, de hecho, lo que importaba lo mojo    

con las primeras gotas del mar

de los miedos derretidos,

se me olvida y lo dejo al sol,

para que me vaya de un ensayo a otro,

siendo aprendiz entre otras

y sin posición fija,

pero puedo decir que aún

me encuentra lista

el interés igual que la flor

del rocío y esplendor,

pues, me hace avanzar una muerte más

de las que nos llevamos silenciosamente

en las manos, el cuello y los tobillos,

andando por la base baldía,

donde se componen el tiempo y el día.

 

(foto del 2 de enero de 2024, Retiro)

Esta vez escribí el poema en griego y luego creé su atmósfera en castellano.