Quise hundir mis ojos
en las palabras nocturnas.
Pero, la hoja que se hizo roja
antes de que fuera a seguir
el camino del aire
me afectó como una lágrima portátil.
La encerré en mi libro
y se me olvidó.
Rueda de gestos cada día
lleva sus idiomas sobre la espalda.
Don Quijote se ríe de mí desde lejos,
quizá, desde la calle Sierpes.
Caigo enfrente del teatro nacional
de Atenas con llovizna.
En un instante pasan recuerdos,
huecos del presente,
mientras que ya me duele la herida.
La sangre de la rodilla
despierta al cuerpo vivido.
Corté la hoja
lágrima de adiós de Lucca,
después de la caída repentina
me sentí culpable.
La hoja y la rodilla, el dolor y la memoria.
Το φύλλο και το γόνατο
Θέλησα
να βυθίσω τα μάτια μου
στις
νυκτόβιες λέξεις.
Όμως,
το φύλλο που έγινε κόκκινο
προτού
ακολουθήσει
τον
δρόμο του αέρα
με
επηρέασε σαν κινητό δάκρυ.
Το
έκλεισα στο βιβλίο μου
και
το ξέχασα.
Τροχός
χειρονομιών κάθε μέρα
κουβαλά
τις γλώσσες της στην πλάτη.
Ο
Δον Κιχώτης με εμπαίζει από μακριά,
ίσως
από την οδό Σιέρπες.
Πέφτω
μπροστά από το Εθνικό
στην
Αθήνα με ψιχάλα.
Μεμιάς
περνούν αναμνήσεις,
κενά
του παρόντος,
ενώ
ήδη η πληγή με πονάει.
Το
αίμα στο γόνατό μου
ξυπνά
το σώμα που έχει ζήσει.
Έκοψα
το φύλλο
δάκρυ
αντίο της Λούκκα,
μετά
το αιφνίδιο πέσιμο
ένιωσα
ένοχη.
Το φύλλο και το γόνατο, ο πόνος και η μνήμη.
Comments
Post a Comment