Gotas de sangre enhebradas - Σταγόνες αίματος ενωμένες σε κλωστή

 Gotas de sangre enhebradas.

 

Siempre me salva un mensajero

inesperado en el umbral

de mi ciudad pequeña de los libros.

 

Créete que la vida puede,

parece insinuar su intervención

contra mi cuello seco.

 

Un desconocido de hoy

se instala en la mesa abriendo

diálogo con Goya y Neptuno.

 

No es agua ni sangre

lo que me desconecta de lo armónico,

es la interrupción que no se hace sucesión.

 

Gotas de sangre enhebradas,

planes aplazados sin noticias,

manos que amanecen con la ausencia.

 

Sin embargo, la primavera siempre era de la guerra.

 

Σταγόνες αίματος ενωμένες σε κλωστή    

 

Πάντα με σώζει ένας αγγελιαφόρος

απρόσμενος στο κατώφλι

της μικρής μου πόλης των βιβλίων.

 

Πίστευε πως η ζωή μπορεί,

μοιάζει να υπονοεί η παρέμβασή του

ενάντια στον ξηρό λαιμό μου.

 

Ένας άγνωστος του σήμερα

στρώνεται στο τραπέζι ανοίγοντας

διάλογο με τον Γκόγια και τον Ποσειδώνα.

 

Δεν είναι νερό ούτε αίμα

ό,τι με αποσυνδέει από το αρμονικό,

είναι η διακοπή που δεν γίνεται διαδοχή.

 

Σταγόνες αίματος ενωμένες σε κλωστή,

σχέδια που αναβλήθηκαν μέχρι νεοτέρας,

χέρια που ξυπνούν με την απουσία.

 

Ωστόσο, η άνοιξη ήταν πάντα του πολέμου.