Gotas de sangre enhebradas - Σταγόνες αίματος ενωμένες σε κλωστή

Gotas de sangre enhebradas.

Siempre me salva un mensajero

inesperado en el umbral

de mi ciudad pequeña de los libros.

Créete que la vida puede,

parece insinuar su intervención

contra mi cuello seco.

Un desconocido de hoy

se instala en la mesa abriendo

diálogo con Goya y Neptuno.

No es agua ni sangre

lo que me desconecta de lo armónico,

es la interrupción que no se hace sucesión.

Gotas de sangre enhebradas,

planes aplazados sin noticias,

manos que amanecen con la ausencia.

Sin embargo, la primavera siempre era de la guerra.

Σταγόνες αίματος ενωμένες σε κλωστή

Πάντα με σώζει ένας αγγελιαφόρος

απρόσμενος στο κατώφλι

της μικρής μου πόλης των βιβλίων.

Πίστευε πως η ζωή μπορεί,

μοιάζει να υπονοεί η παρέμβασή του

ενάντια στον ξηρό λαιμό μου.

Ένας άγνωστος του σήμερα

στρώνεται στο τραπέζι ανοίγοντας

διάλογο με τον Γκόγια και τον Ποσειδώνα.

Δεν είναι νερό ούτε αίμα

ό,τι με αποσυνδέει από το αρμονικό,

είναι η διακοπή που δεν γίνεται διαδοχή.

Σταγόνες αίματος ενωμένες σε κλωστή,

σχέδια που αναβλήθηκαν μέχρι νεοτέρας,

χέρια που ξυπνούν με την απουσία.

Ωστόσο, η άνοιξη ήταν πάντα του πολέμου.

Comments

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ, ένα ποίημα

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ* Δεν ήταν τα καράβια που σταμάτησαν για να φύγουμε, αλλά εμείς που αλλάξαμε τη γύμνια μας με μιαν άλλη ακόμη ξένη αν και ίδια στη σιωπή του κηροπηγίου με τα λέπια κολλημένα στο τώρα. Και τελικά φύγαμε. Πόσο θέλαμε να ξεφύγουμε από το αεράκι στο σκοτάδι που μεταμφιεζόταν σε ζαρκάδι έτοιμο για την καταστροφή, ενώ τα σώματά μας εξέπνεαν μετά την ιερή στιγμή που ένωσε και χώρισε δύο απορίες σε έναν περίπλου. Πεθάναμε τότε, εκεί, μέλη του ίδιου σταυρού στην κρύα πλάκα. Μοιάζαμε από την ανάγκη να κολυμπήσουμε μακριά από τα ξένα φώτα στην επιθυμία και τις (α)γωνίες των ιερών ιχθύων που γίναμε. *ομώνυμος τίτλος έργου του Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο

En el camino apasionante de las tragedias griegas

Se llama Javier Villavecchia Sánchez y su pasión es la interpretación. Más que eso, las tragedias griegas le dan la inspiración para que el joven actor barcelonés pueda desarrollar su mundo propio a través de los personajes trágicos de Sófocles. La vida está adelante, y como Antonio Machado nos ha señalado, Caminante no hay camino El camino se hace al andar. Claro que hay un eje en cuanto a cada tragedia, pero lo importante es poder hacerla respirar, encontrar contextos nuevos, sin fronteras ni convicciones de lenguaje de madera. Javier ya tiene su canal preparado en youtube . Ubicado en Barcelona, se atreve a usar las tecnologias nuevas y compaginar el teatro clásico con la vida prometedora llena de contrastes y desafíos. ¡Suerte! Sus respuestas a mis dos preguntas escritas rápido: Por qué te encantan las tragedias griegas? R: Respecto a mi amor por el teatro griego, en especial la tragedia, lo descubrí mientras hacía la carrera de Filología Clásica. Nada más...

Dos poemas más de Constantino Molina en griego

Η ΠΑΡΑΚΜΗ Πάντα φτάνει η παρακμή. Αργά ή γρήγορα αγγίζει το άνθος, τ’ αμπέλι ή την ελιά. Επίσης, τις φιλίες και το χρήμα, το χάρισμα, την ευκινησία ή την ομορφιά. Η παρακμή δεν έγκειται σε μία αφαίρεση, ούτε σε μία πρόσθεση. Η παρακμή είναι η αρχή και το τέλος. Είναι το χθες και το σήμερα. Το αύριο και το ποτέ. Η παρακμή είναι ένα κενό και μία απουσία. Από την παρακμή ερχόμαστε και προς την παρακμή πηγαίνουμε. Είμαστε το τίποτα στο καθετί. Είναι τοπικό κι απλό. Άνευ δραμάτων . Original LA MERMA ΧΕΛΙΔΟΝΙ Τραγουδά στην ταράτσα ένα χελιδόνι που στέκεται σε ένα σκοινί απλώματος, όταν ο ήλιος ακόμη δεν ξεμυτίζει. Στο ίδιο σκοινί κρεμά η μητ...

Ambulance on the way

Search This Blog