La ley del lugar - Ο νόμος του τόπου

 La ley del lugar

 

Siempre hay trabajo, sus ondas no paran,

pero, al mirar a esa pareja de la Salaminos

veo dos barcas que no quieren avanzar,

balanceándose de noche por la callejuela.

 

Se encuentra con el mar sin tener cita

quien saca de sí el hilo secreto de la memoria.

 

El mar es siempre mitológico

invitándonos por ser animales de la selva.

 

Pasos indecisos de dirección doble,

mitología de idiomas debajo de la sombra.  

 

Pienso entre las líneas, cruzo un paso de cebra

recreando vacíos de un libro que aún se lee.

En cada instante, el placer del anonimato surge,

echa sus manzanas doradas al camino.

 

Corro como Atalanta o Hipómenes,  

en Atenas y en cualquier sitio,

un quitón no es suficiente

para albergar lo que la vida emite.

 

Tras cambiar ritmo y posición

el color se hace calor,

las letras se intercambian casi,

en este detalle que lucha por la valentía

de la diferencia fuera de líneas rojas y sacudidas.

 

A veces soy la primera como Atalanta

y espero a que me atraparan,

otras quiero yo misma atrapar al ser querido

como Hipómenes hacía,

mientras que las manzanas doradas hablaban del valor

de repetir, añadir, aprovechar el camino.  

 

La ley del lugar siempre aquí, con nosotros, letra trópica.

 

Ο νόμος του τόπου

 

Δουλειά υπάρχει πάντα, τα κύματά της δεν αργούν,

αλλά, κοιτώντας τούτο το ζευγάρι της Σαλαμίνος

βλέπω δυο βάρκες που θέλουν να σταθούν,

ταλαντευόμενες τη νύχτα στο στενάκι.

 

Συναντιέται με τη θάλασσα δίχως να ‘χει ραντεβού

όποιος βγάζει από μέσα του το νήμα το κρυφό της μνήμης.  

 

Η θάλασσα είναι πάντα μυθολογική

προσκαλώντας μας ως ζώα τροπικά που είμαστε.

 

Βήματα μετέωρα, διπλής φοράς,

μυθολογία γλωσσών κάτω απ’ τη σκιά.

 

Σκέφτομαι μεταξύ των γραμμών, διασχίζω μια διάβαση

αναδομώντας κενά ενός βιβλίου που ακόμη διαβάζεται.

Κάθε στιγμή, η ευχαρίστηση της ανωνυμίας προκύπτει,

πετά τα χρυσά μήλα της στο δρόμο.

 

Τρέχω σαν την Αταλάντη ή τον Ιππομένη,

στην Αθήνα και όπου αλλού,

ένας χιτών δεν αρκεί

για να στεγάσει αυτό που η ζωή εκπέμπει.

 

Αλλάζοντας μετά ρυθμό και θέση

το χρώμα γίνεται χρήμα*,   

τα γράμματα σχεδόν εναλλάσσονται

σε τούτη τη λεπτομέρεια που δίνει αγώνα γενναιότητας

για τη διαφορά έξω από κόκκινες γραμμές και κραδασμούς.

 

Κάποιες φορές είμαι πρώτη σαν την Αταλάντη

και περιμένω να με πιάσουν,

άλλες πάλι θέλω η ίδια να πιάσω το ποθητό ον

όπως έκανε ο Ιππομένης,

ενώ τα χρυσά μήλα μιλούσαν για την αξία

να επαναλαμβάνεις, να προσθέτεις, να χαίρεσαι τη διαδρομή.

 

Ο νόμος του τόπου πάντα εδώ, μαζί μας, γράμμα τροπικό.

 

 

 

*στο ισπανικό που έγραψα πρώτα, προκύπτει το λογοπαίγνιο. Στο ελληνικό ισοδύναμο ποίημα δεν ευνοεί η πιστή μετάφραση, οπότε τηρώ – άπιστα- την φαινομενολογική της αντίστοιχη.