El abrigo de los lemas

 El abrigo de los lemas

 

Mi abrigo de lana está lleno de lemas

al recogerlo de su rincón,

la duda alza sus alas.

 

Nadie sabe nada

del chorro de palabras crepuscular

excepto que la tinta es impermeable.

 

Lemas impermeables, vacíos anónimos.

 

Sueño con el placer

de desconocer al culpable,

el abrigo de rosa chicle azota mi memoria.

 

Ayer de noche esperaba

a que me escribieran un apellido,

cuya raíz coincidía con un nombre olvidado.

 

Que yo hubiera supuesto, este nombre  

hace años había escrito lemas

de letras grandes sobre mi pupitre.

 

Y me pregunto entonces, igual que el sueño

entrelaza los tiempos, sobre el poder

de la libertad que se da en plena oscuridad.

 

Secuencias de puntos, correlaciones

al mirar el abrigo antiguo al perchero,

nada se inscribe al azar.

 

Y el abrigo puede ser mi abr(ir) - “ego”,

el yo en busca de razonar

para demostrar al sueño que quiera más.

 

Más inspiración, libertad, respiro.

 

 

*

Nota adicional:

De todas formas, me siento culpable, porque el verano no es la estación

de los abrigos colgados a plena vista. Pero, si no fuera por el abrigo y el sentimiento de culpabilidad, puede que no hubiera soñado con este.

 

 

Το παλτό των συνθημάτων

 

Το μάλλινο παλτό μου είναι γεμάτο συνθήματα

μαζεύοντάς το απ’ τη γωνιά του,

η αμφιβολία υψώνει τα φτερά της.

 

Κανείς δεν ξέρει τίποτα

για τον χείμαρρο των λέξεων στο σούρουπο,

μόνο ότι το μελάνι είναι αδιάβροχο.

 

Αδιάβροχα συνθήματα, ανώνυμα κενά.

 

Ονειρεύομαι την ευχαρίστηση

να αγνοώ τον ένοχο,

το παλτό σε σάπιο μήλο ριπίζει το μνημονικό μου.

 

Χτες βράδυ περίμενα

να μου γράψουν ένα επώνυμο,

ενώ η ρίζα του συνέπιπτε με ένα ξεχασμένο όνομα.

 

Από όσα υπέθεσα, κείνο το ξεχαντήρι

χρόνια πριν είχε γράψει συνθήματα

με μεγάλα γράμματα επάνω στο θρανίο μου.

 

Κι αναρωτιέμαι, λοιπόν, όπως το όνειρο

περιπλέκει τους καιρούς, για τη δύναμη

της ελευθερίας που δίνεται σε καθαρό σκοτάδι.

 

Αλληλουχίες πόντων, συσχετισμοί

κοιτώντας το παλιό παλτό στον καλόγερο,

τίποτε δεν εγγράφεται στην τύχη.

 

Και το παλτό μπορεί να είναι το «εγώ» μου

που ανοίγει, πάει να αποδώσει λογική,

για να δείξει στο όνειρο ότι θέλει κι άλλο.

 

Κι άλλη έμπνευση, ελευθερία, ανάσα.  

 

Προσθήκη:  Πάντως, νιώθω ένοχη, διότι το καλοκαίρι δεν είναι η εποχή των κρεμασμένων παλτών σε κοινή θέα. Αλλά, αν δεν ήταν το παλτό και το συναίσθημα ενοχής, μπορεί να μην είχα ονειρευτεί το όνειρο.