Azul Marina

Azul Marina

Mi nombre crece

onda tras onda

como la raíz de la memoria.

 

 

Siento la tierra,

                        ¡cuán arenosa es su espalda!,

Respiro

como si yo estuviera fuera  

                         de ese mundo terrestre,

                                                               por encima de la tierra.

 

 

El mar me cuenta su pasado,

luego, me levanto sobre los hombros

de los instantes del mediodía  

                          con las brisas entre los dientes.

 

Me llamo

                Soy

                       Azul Marina

 

De los dos nombres

                               el destino

                                compartido

                                                   que corre en los campos de la humanidad

gira mi cabeza hacia

                                 la razón

                                 sin términos ni condiciones,

porque cada voz tiene derecho a escucharse

contra la cita Divide y vencerás.

 

 

Vuelvo a la posición que tenía antes.

 

 

No, hoy es otro día disperso, desmantelado

                                                           cuya tele - geografía basada en fragmentos

mata a las personas, sus nombres naturales,

                                                                     sus vidas sencillas.

 

 

Y si me llamo Azul Marina,

es porque el azul crece mitológicamente dentro de mí

igual que el mar deja sus huellas sobre mi piel de almendra,

 

 

pero, en otro sitio se matan,

cruelmente, apolíticamente, nacionalmente,

todo se interpreta a través de la razón del poder,

 

 

¿Cómo podría ser yo con tal memoria,

                                                               esa historia lejana

que es la cruz global donde se crucifican?

                                                

 

Onda tras onda la memoria aparece decidida

y mis dos nombres caen

en el olor fétido del río

donde se han sacrificado mil y una rosas carmesíes.

 

 

Cada muerte, cada rosa depuesta es una derrota profunda.

 

     

Γαλανή Μαρίνα

 

Το όνομά μου αναπτύσσεται

κύμα στο κύμα

σαν τη ρίζα της μνήμης.

 

 

Αισθάνομαι τη γη,

                           πόσο αμμώδης είναι η πλάτη της!

Αναπνέω,

λες και βρίσκομαι έξω

                                  από αυτόν τον γήινο κόσμο,

                                                                                πάνω από τη γη.

 

 

Η θάλασσα μού αφηγείται το παρελθόν της,

μετά, σηκώνομαι στους ώμους

των στιγμών του μεσημεριού

                        με τα αεράκια ανάμεσα στα δόντια.

 

 

Ονομάζομαι

                     Είμαι

                              η Γαλανή Μαρίνα

 

 

Από τα δύο ονόματα

                                 το κοινό

                                     πεπρωμένο

                                                       που τρέχει στους αγρούς της ανθρωπότητας

γυρίζει το κεφάλι μου προς

                                           το δίκιο

                                           χωρίς όρους και προϋποθέσεις,

διότι κάθε φωνή έχει δικαίωμα να ακουστεί

κόντρα στο ρητό Διαίρει και βασίλευε.

 

Γυρίζω στη θέση που είχα πρώτα.

 

Όχι, σήμερα είναι άλλη μια μέρα σκόρπια, κατακερματισμένη

                                             η τηλε γεωγραφία της που βασίζεται σε θραύσματα

σκοτώνει τους ανθρώπους, τα φυσικά τους ονόματα,

                                                                                     τις απλές ζωές τους.

 

 

Και αν ονομάζομαι Γαλανή Μαρίνα,

είναι επειδή το γαλάζιο αναπτύσσεται μυθολογικά μέσα μου,

όπως η θάλασσα αφήνει τα ίχνη της στη μουλιασμένη επιδερμίδα μου,

 

 

αλλά, κάπου αλλού σκοτώνονται,

εγκληματικά, απολιτικά, εθνικά,

καθετί ερμηνεύεται μέσα από το Δίκαιο της εξουσίας,

 

Πώς θα μπορούσα να είμαι εγώ με τέτοια μνήμη,

                                                                              αυτή τη μακρινή ιστορία

που είναι ο παγκόσμιος σταυρός όπου σταυρώνονται;

 

 

Κύμα στο κύμα η μνήμη εμφανίζεται αποφασισμένη

και τα δυο μου ονόματα πέφτουν

στην κακοσμία του ποταμού,

όπου έχουν θυσιαστεί χίλια και ένα βαθυκόκκινα τριαντάφυλλα.

 

Κάθε θάνατος, κάθε έκπτωτο τριαντάφυλλο είναι μία βαθιά ήττα.

 

Nota:

Dos mundos en uno, escribí el primer poema en castellano, luego su equivalente en griego. La forma griega cambia unas partes del poema doble para que tenga su forma final (hasta la fecha).