Con la misma moneda
Migas de pan hablan como estrellas
del sentimiento compartido
el día siguiente sin fecha de caducidad.
Migas de tostada dispersan las cifras
de los códigos obligatorios en el oficio,
cada página web que nos agota.
El plato recuerda al tiempo biógrafo,
la moneda de mi atención es la propia emoción
frente a la vida que no se regala sin plazos.
Tengo que lavarlo después del ejercicio de la pereza
aunque permanezca conmigo la pregunta:
¿Si fueran granos de arena de letras inmortales?
La vida propia nos rellena con la misma moneda.
Με το ίδιο νόμισμα
Ψίχουλα
ψωμιού μιλούν όπως τ’ άστρα
για
το μοιρασμένο συναίσθημα
την
επόμενη μέρα χωρίς ημερομηνία λήξης.
Ψίχουλα
φρυγανιάς σκορπίζουν ψηφία
υποχρεωτικών
κωδικών στο γραφείο,
από
κάθε σελίδα διαδικτύου που μας εξαντλεί.
Το
πιάτο θυμίζει τον χρόνο βιογράφο,
νόμισμα
της προσοχής μου είναι το αίσθημα καθαυτό
απέναντι
στη ζωή που δεν δωρίζεται χωρίς διορίες.
Πρέπει
να το πλύνω μετά την άσκηση τεμπελιάς
ακόμη
και αν μείνει μαζί μου η ερώτηση:
Αν ήταν κόκκοι άμμου γραμμάτων αθανάτων;
Η
ίδια η ζωή μάς γεμίζει πάλι με το ίδιο νόμισμα.
*φωτογραφία από το Σαν Σεμπαστιάν, Λα κόντσα (παραλία το κοχύλι, 20.10.2019)
foto de San Sebastian, playa La concha, 20 de octubre de 2019
Comments
Post a Comment