El "Poema" de Juan Gelman en griego

ΠΟΙΗΜΑ

Το δέντρο πίσω

από το παράθυρο περνά, το δείλι

φτάνει στον κόσμο και περνά, έρπει

η φορά που ήμουν στο άνω ρεύμα

ενός πλατιού ποταμού

που περνά. Φωνές που εμπότισαν

το αλάτι του ανέμου, τώρα σε τούτο

τον αστερισμό που περνά.

Των πουλιών ο μανδύας

κι ο χρόνος με το τραγούδι του πρωτεΐζει.

Χουάν Χέλμαν, Juan Gelman (1930-2014)

Μετάφραση δική μου

με μερικά μικρά σχόλια:

*το ρήμα «mudar» αντί για αλλάζω, επέλεξα να το αποδώσω ως «πρωτεΐζω» διότι υποδηλώνει, σύμφωνα με το Αντιλεξικόν Βοσταντζόγλου, την διαρκή αλλαγή όπως εκείνη του Πρωτέα, η οποία εναρμονίζεται με το περιεχόμενο του ποιήματος γενικότερα, κατά τη γνώμη μου.

*Στο ποίημα είναι εμφανές ότι ο Χουάν Χέλμαν εστιάζει στο ρήμα «περνά» ("pasa" στο πρωτότυπο), το οποίο φανερώνεται τέσσερις φορές, όσα είναι -συμπτωματικά- και τα ακόλουθα στοιχεία: γη, νερό, αέρας, φωτιά.

Ποίημα μπορεί να είναι το «πέρασμα», η αέναη κίνηση μέσα από τη ζωή, την οποία συγκροτούν οι δυνάμεις και τα στοιχεία της φύσης, ενόσω την ανανεώνουν και την εμφανίζουν ως άλλο ένα ποίημα. Τόσο την ζωή όσο και τη φύση. Εκεί/εδώ που το "εγώ" εμβαθύνει και συμπλέει με τις καταστάσεις.

Comments

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ, ένα ποίημα

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ* Δεν ήταν τα καράβια που σταμάτησαν για να φύγουμε, αλλά εμείς που αλλάξαμε τη γύμνια μας με μιαν άλλη ακόμη ξένη αν και ίδια στη σιωπή του κηροπηγίου με τα λέπια κολλημένα στο τώρα. Και τελικά φύγαμε. Πόσο θέλαμε να ξεφύγουμε από το αεράκι στο σκοτάδι που μεταμφιεζόταν σε ζαρκάδι έτοιμο για την καταστροφή, ενώ τα σώματά μας εξέπνεαν μετά την ιερή στιγμή που ένωσε και χώρισε δύο απορίες σε έναν περίπλου. Πεθάναμε τότε, εκεί, μέλη του ίδιου σταυρού στην κρύα πλάκα. Μοιάζαμε από την ανάγκη να κολυμπήσουμε μακριά από τα ξένα φώτα στην επιθυμία και τις (α)γωνίες των ιερών ιχθύων που γίναμε. *ομώνυμος τίτλος έργου του Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο

En el camino apasionante de las tragedias griegas

Se llama Javier Villavecchia Sánchez y su pasión es la interpretación. Más que eso, las tragedias griegas le dan la inspiración para que el joven actor barcelonés pueda desarrollar su mundo propio a través de los personajes trágicos de Sófocles. La vida está adelante, y como Antonio Machado nos ha señalado, Caminante no hay camino El camino se hace al andar. Claro que hay un eje en cuanto a cada tragedia, pero lo importante es poder hacerla respirar, encontrar contextos nuevos, sin fronteras ni convicciones de lenguaje de madera. Javier ya tiene su canal preparado en youtube . Ubicado en Barcelona, se atreve a usar las tecnologias nuevas y compaginar el teatro clásico con la vida prometedora llena de contrastes y desafíos. ¡Suerte! Sus respuestas a mis dos preguntas escritas rápido: Por qué te encantan las tragedias griegas? R: Respecto a mi amor por el teatro griego, en especial la tragedia, lo descubrí mientras hacía la carrera de Filología Clásica. Nada más...

AÚN AHUMADAS, ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ

AÚN AHUMADAS Todo vibra de marasmo aquí al mediodía quemado en el que lo invisible duele. Todos miran y no ven ahora, los rayos del sol, manos vacías protegiendo ruinas. Rodeados de paredes aún ahumadas tienen que sobrevivir un día más contra el fallecimiento de las narraciones. Esos árboles se perdieron para siempre, no llegarán a otro bosque como si fueran libros trasladados. Los lectores en busca de patria sienten sus zumbidos del alma ante la página del café amargo. Aquí solía existir un bosque para todos. ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ Όλα δονούνται από μαρασμό εδώ στο καμένο μεσημέρι που το αόρατο πονάει. Όλοι κοιτούν και δεν βλέπουν τώρα, οι ακτίνες του ήλιου, άδεια χέρια να προστατεύουν ερείπια. Τριγυρισμένοι από τοίχους που ακόμη καπνίζουν πρέπει να επιζήσουν άλλη μία ημέρα ενάντια στον θάνατο των αφηγήσεων....

Ambulance on the way

Search This Blog