Skip to main content

El "Poema" de Juan Gelman en griego

ΠΟΙΗΜΑ



Το δέντρο πίσω

από το παράθυρο περνά, το δείλι

φτάνει στον κόσμο και περνά, έρπει

η φορά που ήμουν στο άνω ρεύμα

ενός πλατιού ποταμού

που περνά. Φωνές που εμπότισαν

το αλάτι του ανέμου, τώρα σε τούτο

τον αστερισμό που περνά.

Των πουλιών ο μανδύας

κι ο χρόνος με το τραγούδι του πρωτεΐζει.  


Χουάν Χέλμαν, Juan Gelman (1930-2014)

 

Μετάφραση δική μου

με μερικά μικρά σχόλια:

*το ρήμα «mudar» αντί για αλλάζω, επέλεξα να το αποδώσω ως «πρωτεΐζω» διότι υποδηλώνει, σύμφωνα με το Αντιλεξικόν Βοσταντζόγλου, την διαρκή αλλαγή όπως εκείνη του Πρωτέα, η οποία εναρμονίζεται με το περιεχόμενο του ποιήματος γενικότερα, κατά τη γνώμη μου.

*Στο ποίημα είναι εμφανές ότι ο Χουάν Χέλμαν εστιάζει στο ρήμα «περνά» ("pasa" στο πρωτότυπο), το οποίο φανερώνεται τέσσερις φορές, όσα είναι -συμπτωματικά- και τα ακόλουθα στοιχεία: γη, νερό, αέρας, φωτιά.

Ποίημα μπορεί να είναι το «πέρασμα», η αέναη κίνηση μέσα από τη ζωή, την οποία συγκροτούν οι δυνάμεις και τα στοιχεία της φύσης, ενόσω την ανανεώνουν και την εμφανίζουν ως άλλο ένα ποίημα. Τόσο την ζωή όσο και τη φύση. Εκεί/εδώ που το "εγώ" εμβαθύνει και συμπλέει με τις καταστάσεις.

 

Comments

Popular posts from this blog

En el camino apasionante de las tragedias griegas

  Se llama Javier Villavecchia Sánchez y su pasión es la interpretación. Más que eso, las tragedias griegas le dan la inspiración para que el joven actor barcelonés pueda desarrollar su mundo propio a través de los personajes trágicos de Sófocles. La vida está adelante, y como Antonio Machado nos ha señalado, Caminante no hay camino El camino se hace al andar. Claro que hay un eje en cuanto a cada tragedia, pero lo importante es poder hacerla respirar, encontrar contextos nuevos, sin fronteras ni convicciones de lenguaje de madera. Javier ya tiene su canal preparado en youtube . Ubicado en Barcelona, se atreve a usar las tecnologias nuevas y compaginar el teatro clásico con la vida prometedora llena de contrastes y desafíos. ¡Suerte!      Sus respuestas a mis dos preguntas escritas rápido: Por qué te encantan las tragedias griegas? R: Respecto a mi amor por el teatro griego, en especial la tragedia, lo descubrí mientras hacía la carrera de Filología Clásica. Nada más...

En tus vocablos

  En tus vocablos                Me perdí en tus vocablos,                                   en la noche que respira dentro de mí, sobre mi piel desde las uñas donde duermen los arreboles hasta las piernas que son dos globos aerostáticos. Simplemente me perdí.   Tu voz viajera pinta el retablo                                                         y el contexto, sigo caminando hacia sus ondas y aquellas manos de La Virgen de la leche de los hermanos Serra me tocan, parece que el amor empieza por las manos,                  ...

Todavía no

Todavía no Hoy es siempre todavía Antonio Machado   La noche alada se multiplica a través de mis ojos que la quieren más que yo.   Todavía no amanece.   La habitación que tiene sabor a manzana verde recién mordida ahora me persigue con su algoritmo poético olvidado a lo largo de la costa de la soledad.   No sería dueña de las preguntas abiertas si me lanzaran a la densa oscuridad igual que los mosquitos libres me pican.   Sigo luchando por la luz, por encima de mis perseguidoras mis ojos caminan en contra de la piel del tiempo.   Y todavía no amanece.   Te ofrezco ese ramito                                    de mis miradas nocturnas que pasan por la boca del lugar cuyo nombre eres tú con mis manzanaires.   Palabras inexistentes se encuentran en un esfuerzo de pintar el insomn...