Skip to main content

El poema "Lejanías" de Juan Gelman en griego

 


ΠΕΡΑ ΜΕΡΗ

 

Ψυχομηχανική δεν

σημαίνει να είσαι

μέσα. Περπάτημα, αναπνοή, όραση,

ακοή, κατά τα άλλα,

δεν σημαίνει να είσαι έξω.

Το μέσα έξω είναι ένα ύστερο τρέμουλο

και έγκειται σε αυτό:

σε ένα ξεμάκρεμα

που παιχνιδίζει

με λέξεις που νίκησαν τη φωτιά.

 

Juan Gelman (1930-2014)

Δική μου μετάφραση

 

Σχόλιο για τον τίτλο του ποιήματος (πρωτότυπο: «lejanías»): 

Οι αποστάσεις – που θα μπορούσε να είναι μετάφραση στο “distancias” δεν με καλύπτουν ως έκφραση, ωστόσο δεν είμαι και απόλυτα σίγουρη για το περιφραστικό «πέρα μέρη». Κατέληξα, όμως, σε αυτό, καθώς το ξεμάκρεμα δεν έχει πληθυντικό εύηχο, ξεμακρέματα, και τα «πέρα μέρη» συνδηλώνουν ένα αφανή αλλά υπαρκτό τοπόσημο ως πυρήνα αιτίου και αιτιατού. Στην ουσία, δεν έχω αποφασίσει εξολοκλήρου εάν η απόδοση της χρονικής αναφοράς πληθυντικού αριθμού σε ανάλογο χωρικό σημείο αναφοράς, με το οποίο μοιράζεται το κοινό νόημα, είναι δόκιμη στην προκειμένη περίπτωση. 


*cuadro de Frantisek Kaván, 

The air of home, 1895



National Gallery of Prague    

Comments

Popular posts from this blog

En el camino apasionante de las tragedias griegas

  Se llama Javier Villavecchia Sánchez y su pasión es la interpretación. Más que eso, las tragedias griegas le dan la inspiración para que el joven actor barcelonés pueda desarrollar su mundo propio a través de los personajes trágicos de Sófocles. La vida está adelante, y como Antonio Machado nos ha señalado, Caminante no hay camino El camino se hace al andar. Claro que hay un eje en cuanto a cada tragedia, pero lo importante es poder hacerla respirar, encontrar contextos nuevos, sin fronteras ni convicciones de lenguaje de madera. Javier ya tiene su canal preparado en youtube . Ubicado en Barcelona, se atreve a usar las tecnologias nuevas y compaginar el teatro clásico con la vida prometedora llena de contrastes y desafíos. ¡Suerte!      Sus respuestas a mis dos preguntas escritas rápido: Por qué te encantan las tragedias griegas? R: Respecto a mi amor por el teatro griego, en especial la tragedia, lo descubrí mientras hacía la carrera de Filología Clásica. Nada más...

En tus vocablos

  En tus vocablos                Me perdí en tus vocablos,                                   en la noche que respira dentro de mí, sobre mi piel desde las uñas donde duermen los arreboles hasta las piernas que son dos globos aerostáticos. Simplemente me perdí.   Tu voz viajera pinta el retablo                                                         y el contexto, sigo caminando hacia sus ondas y aquellas manos de La Virgen de la leche de los hermanos Serra me tocan, parece que el amor empieza por las manos,                  ...

Todavía no

Todavía no Hoy es siempre todavía Antonio Machado   La noche alada se multiplica a través de mis ojos que la quieren más que yo.   Todavía no amanece.   La habitación que tiene sabor a manzana verde recién mordida ahora me persigue con su algoritmo poético olvidado a lo largo de la costa de la soledad.   No sería dueña de las preguntas abiertas si me lanzaran a la densa oscuridad igual que los mosquitos libres me pican.   Sigo luchando por la luz, por encima de mis perseguidoras mis ojos caminan en contra de la piel del tiempo.   Y todavía no amanece.   Te ofrezco ese ramito                                    de mis miradas nocturnas que pasan por la boca del lugar cuyo nombre eres tú con mis manzanaires.   Palabras inexistentes se encuentran en un esfuerzo de pintar el insomn...