Dos poemas más de Constantino Molina en griego

 

ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ

 

Οι φιλόσοφοι κοιμούνται πια, αγαπημένη.

Ας μπούμε στη νύχτα χωρίς φιλονικία

κι ας προσέξουμε όνειρα βαθιά να έχουν.

 

Τώρα που σιώπησε η κατανόηση

ας αφήσουμε τα σώματα το σόλο τους να κάνουν.

 

Ξέχνα τις λέξεις,

εδώ δεν πιάνουν νόμοι.

Πάμε εκεί που το αισθάνομαι γίνεται γλώσσα

κι ας μιλήσουμε χωρίς το φυλακισμένο ρήμα.

 

Τώρα που είμαστε

σώοι από κηρύγματα

ας μπούμε στην επιθυμία των πληγών.

 

Να φροντίσουμε το αθεράπευτο

τούτο το σωματένιο κρεβάτι

που λιώνει πια ως πηγή ανανεώσεων.     

 

 

Original: CUANDO DUERMEN LOS FILOSOFOS

 

ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΟΥΡΗΣΗ

 

Κολυμπώντας ανάμεσα στα νερά

διαλύω το DNA μου.

 

Πλοηγούμαι στη μηχανική των υγρών

και βρέχω τη θάλασσα που με έχει βρέξει.

 

Είμαστε κβαντική συνάντηση,

καθαρή υγροποίηση για την ψυχή

και χιλιετές αγκάλιασμα διαμιάς.

 

Είμαστε το ίδιο ον

σε μία ίδια αχανή μοναξιά.

 

Διότι τώρα μαζί μου η θάλασσα  

είναι ουσία του έρμαιου σώματός μου.

Έρμαιο μιας αγάπης στο απύθμενο.

 

 

 

Original: MICCIÓN MARINA

Δική μου μετάφραση