Dos poemas más de Constantino Molina en griego

Η ΠΑΡΑΚΜΗ

 

Πάντα φτάνει η παρακμή.

 

Αργά ή γρήγορα

αγγίζει το άνθος, τ’ αμπέλι ή την ελιά.

Επίσης, τις φιλίες και το χρήμα,

το χάρισμα, την ευκινησία ή την ομορφιά.

 

Η παρακμή δεν έγκειται σε μία αφαίρεση,

ούτε σε μία πρόσθεση.

 

Η παρακμή είναι η αρχή και το τέλος.

Είναι το χθες και το σήμερα.

Το αύριο και το ποτέ.

 

Η παρακμή είναι ένα κενό και μία απουσία.

 

Από την παρακμή ερχόμαστε

και προς την παρακμή πηγαίνουμε.

 

Είμαστε το τίποτα στο καθετί.

 

Είναι τοπικό κι απλό.

                                   Άνευ δραμάτων.

 

 

Original LA MERMA

ΧΕΛΙΔΟΝΙ

 

Τραγουδά στην ταράτσα ένα χελιδόνι

που στέκεται σε ένα σκοινί απλώματος,

όταν ο ήλιος ακόμη δεν ξεμυτίζει.

 

Στο ίδιο σκοινί

κρεμά η μητέρα μου σεντόνια

που ασπάστηκαν το σώμα της μαζί με κείνο του άντρα

που κατεργάστηκε τη γη

κι έτσι υπήρξε ευτυχής: χωρίς άλλη αξίωση

από το να βλέπει το στάχυ και να το νιώθει,

να φτιάχνει τσαμπιά από λευκά σταφύλια.

 

Μακάρι να μπορούσα

-τώρα που κοιμάσαι μόνη, μητέρα-

να ‘μαι χαρούμενος με αυτό.

 

Αλλά δεν μπορώ.

Γεννήθηκα αργά για το βιργιλιανό

κι αν ακούω το χελιδόνι να τραγουδά

αυτές τις πρώτες ώρες

δεν είναι επειδή θα οργώσω τη γη το πρωί

ή θα ρίξω σπόρους ανάμεσα στα αυλάκια της.

 

Είναι επειδή πήγα ψηλαφιστά στη νύχτα

αναζητώντας με σε ένα τραγούδι που δεν βρίσκω.

Οπλίζοντας με λέξεις

έναν μανδύα κι ένα ψάθινο χαλάκι,

ένα σύνορο ψάθας για να αγκαλιάσω την ημέρα.

 

 

Original: GOLONDRINA