Όταν ένας άνθρωπος από καρκίνο πεθαίνει

μας λέει να πάρουμε από το χώμα

και να φτιάξουμε το νέο πάλι,

να ρίξουμε νερό στον πηλό

που ξεράθηκε στα χέρια

και με αυτά να πλάσουμε τον κόσμο

πιο προσωπικό, ειδικό, μικρό

να μας χωράει

με τις θυσίες από μέρα σε μέρα

αλλά με στοργή στον εαυτό μας,

να μας αγαπάμε,

αυτό κι αυτός απηχεί πλέον

με το έργο που αφήνει εδώ,

στην αγορά των παλιών συναντήσεων,

όπου έχουν πληθύνει όσοι φεύγουν από ασθένεια

και τη στιγμή ακριβώς που φεύγουν

από την ασθένειά τους μέσα στον πόνο,

δεν υπάρχει δικαιολογία

για τα αθωράκιστα χρονικά του σήμερα,

για τη φτωχοποίηση της ζωής σε μισθό ελληνικό,

η αμετροέπεια μάς πεθαίνει σαν χώρα

και αν τώρα δεν είμαστε εμείς, αύριο ποιος ξέρει,

κανείς δεν ισιώνει το ίσως προς την ελπίδα

όταν οι αγώνες ηθοποιών και μη καταπατώνται

από ένα κράτος που εγγυάται ανάπτυξη

σε ένα ολόγυρα καμένο δάσος.

Αν δω τα χέρια μου καλύτερα,

θα προσέξω τις ρίζες του δέντρου που πονάει

για τη ζωή που χάθηκε

σαν τηλεφώνημα προτού κοπεί το σήμα,

αλλά το σήμα ο λαός κανονικά το δίνει

και ρίχνει το έξω του στα μέσα τα κυκλώματα.

Comments

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ, ένα ποίημα

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ* Δεν ήταν τα καράβια που σταμάτησαν για να φύγουμε, αλλά εμείς που αλλάξαμε τη γύμνια μας με μιαν άλλη ακόμη ξένη αν και ίδια στη σιωπή του κηροπηγίου με τα λέπια κολλημένα στο τώρα. Και τελικά φύγαμε. Πόσο θέλαμε να ξεφύγουμε από το αεράκι στο σκοτάδι που μεταμφιεζόταν σε ζαρκάδι έτοιμο για την καταστροφή, ενώ τα σώματά μας εξέπνεαν μετά την ιερή στιγμή που ένωσε και χώρισε δύο απορίες σε έναν περίπλου. Πεθάναμε τότε, εκεί, μέλη του ίδιου σταυρού στην κρύα πλάκα. Μοιάζαμε από την ανάγκη να κολυμπήσουμε μακριά από τα ξένα φώτα στην επιθυμία και τις (α)γωνίες των ιερών ιχθύων που γίναμε. *ομώνυμος τίτλος έργου του Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο

En el camino apasionante de las tragedias griegas

Se llama Javier Villavecchia Sánchez y su pasión es la interpretación. Más que eso, las tragedias griegas le dan la inspiración para que el joven actor barcelonés pueda desarrollar su mundo propio a través de los personajes trágicos de Sófocles. La vida está adelante, y como Antonio Machado nos ha señalado, Caminante no hay camino El camino se hace al andar. Claro que hay un eje en cuanto a cada tragedia, pero lo importante es poder hacerla respirar, encontrar contextos nuevos, sin fronteras ni convicciones de lenguaje de madera. Javier ya tiene su canal preparado en youtube . Ubicado en Barcelona, se atreve a usar las tecnologias nuevas y compaginar el teatro clásico con la vida prometedora llena de contrastes y desafíos. ¡Suerte! Sus respuestas a mis dos preguntas escritas rápido: Por qué te encantan las tragedias griegas? R: Respecto a mi amor por el teatro griego, en especial la tragedia, lo descubrí mientras hacía la carrera de Filología Clásica. Nada más...

AÚN AHUMADAS, ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ

AÚN AHUMADAS Todo vibra de marasmo aquí al mediodía quemado en el que lo invisible duele. Todos miran y no ven ahora, los rayos del sol, manos vacías protegiendo ruinas. Rodeados de paredes aún ahumadas tienen que sobrevivir un día más contra el fallecimiento de las narraciones. Esos árboles se perdieron para siempre, no llegarán a otro bosque como si fueran libros trasladados. Los lectores en busca de patria sienten sus zumbidos del alma ante la página del café amargo. Aquí solía existir un bosque para todos. ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ Όλα δονούνται από μαρασμό εδώ στο καμένο μεσημέρι που το αόρατο πονάει. Όλοι κοιτούν και δεν βλέπουν τώρα, οι ακτίνες του ήλιου, άδεια χέρια να προστατεύουν ερείπια. Τριγυρισμένοι από τοίχους που ακόμη καπνίζουν πρέπει να επιζήσουν άλλη μία ημέρα ενάντια στον θάνατο των αφηγήσεων....

Ambulance on the way

Search This Blog