Skip to main content

La ceniza de Guadalupe Grande en griego

 










Η ΣΤΑΧΤΗ


Λέω ότι δεν υπάρχει η λήθη.

Υπάρχει θάνατος και σκιές του ζωντανού,

υπάρχουν ναυάγια και θολές αναμνήσεις,

υπάρχει φόβος και απερισκεψία

          και καμιά φορά σκιές και κρύο και πέτρα.


Να ξεχνάς είναι μόνο ένα βεγγαλικό του ήχου.

Μονάχα μια διαρκής απόληξη που πάει

από τη σάρκα στο δέρμα κι από το δέρμα στα οστά.

Ακριβώς όπως οι λέξεις πρώτα είναι από νερό

                      και μετά από λάσπη

                      και μετά από πέτρα και άνεμο.



Γουαδαλούπε Γκράντε

Guadalupe Grande (1965-2021)


Μετάφραση Αντιγόνη Κατσαδήμα 

Traducción Antígona Katsadima 

Comments

Popular posts from this blog

En el camino apasionante de las tragedias griegas

  Se llama Javier Villavecchia Sánchez y su pasión es la interpretación. Más que eso, las tragedias griegas le dan la inspiración para que el joven actor barcelonés pueda desarrollar su mundo propio a través de los personajes trágicos de Sófocles. La vida está adelante, y como Antonio Machado nos ha señalado, Caminante no hay camino El camino se hace al andar. Claro que hay un eje en cuanto a cada tragedia, pero lo importante es poder hacerla respirar, encontrar contextos nuevos, sin fronteras ni convicciones de lenguaje de madera. Javier ya tiene su canal preparado en youtube . Ubicado en Barcelona, se atreve a usar las tecnologias nuevas y compaginar el teatro clásico con la vida prometedora llena de contrastes y desafíos. ¡Suerte!      Sus respuestas a mis dos preguntas escritas rápido: Por qué te encantan las tragedias griegas? R: Respecto a mi amor por el teatro griego, en especial la tragedia, lo descubrí mientras hacía la carrera de Filología Clásica. Nada más...

En tus vocablos

  En tus vocablos                Me perdí en tus vocablos,                                   en la noche que respira dentro de mí, sobre mi piel desde las uñas donde duermen los arreboles hasta las piernas que son dos globos aerostáticos. Simplemente me perdí.   Tu voz viajera pinta el retablo                                                         y el contexto, sigo caminando hacia sus ondas y aquellas manos de La Virgen de la leche de los hermanos Serra me tocan, parece que el amor empieza por las manos,                  ...

Todavía no

Todavía no Hoy es siempre todavía Antonio Machado   La noche alada se multiplica a través de mis ojos que la quieren más que yo.   Todavía no amanece.   La habitación que tiene sabor a manzana verde recién mordida ahora me persigue con su algoritmo poético olvidado a lo largo de la costa de la soledad.   No sería dueña de las preguntas abiertas si me lanzaran a la densa oscuridad igual que los mosquitos libres me pican.   Sigo luchando por la luz, por encima de mis perseguidoras mis ojos caminan en contra de la piel del tiempo.   Y todavía no amanece.   Te ofrezco ese ramito                                    de mis miradas nocturnas que pasan por la boca del lugar cuyo nombre eres tú con mis manzanaires.   Palabras inexistentes se encuentran en un esfuerzo de pintar el insomn...