Ambulance on the way

  Una función extraordinaria...   Cuando estoy en Madrid, las estatuas que se refieren a la mitología me conmueven de tal modo que pudiera vivir efectivamente en un magma de tiempos, entre pasado y futuro a través del presente. Y eso sucede no solo porque soy griega. La mitología pertenece a todos. A los que se emocionan en ocasión de un mito y pueden descubrir la parte mejor de sí mismos. La que sigue desarrollando su círculo de vida en la oscuridad debajo de mucha información inútil y frivolidad. Está donde convive la tragedia también, pidiéndonos que enfrentemos su imagen en el espejo puesto al revés en cuanto a la filosofía de Lacan. Según la cual parecemos inmóviles, aunque seamos nosotros mismos .   Cuando estoy por asistir a una función cuyo asunto es una tragedia antigua, tengo pensamientos dobles. Porque a veces en nombre del pasado mítico y glorioso, hay directores o escritores que confunden el límite entre la imaginación y la interpretación estructural. A...

Η ΠΑΡΑΚΜΗ   Πάντα φτάνει η παρακμή.   Αργά ή γρήγορα αγγίζει το άνθος, τ’ αμπέλι ή την ελιά. Επίσης, τις φιλίες και το χρήμα, το χάρισμα, την ευκινησία ή την ομορφιά.   Η παρακμή δεν έγκειται σε μία αφαίρεση, ούτε σε μία πρόσθεση.   Η παρακμή είναι η αρχή και το τέλος. Είναι το χθες και το σήμερα. Το αύριο και το ποτέ.   Η παρακμή είναι ένα κενό και μία απουσία.   Από την παρακμή ερχόμαστε και προς την παρακμή πηγαίνουμε.   Είμαστε το τίποτα στο καθετί.   Είναι τοπικό κι απλό.                                    Άνευ δραμάτων .     Original LA MERMA ΧΕΛΙΔΟΝΙ   Τραγουδά στην ταράτσα ένα χελιδόνι που στέκεται σε ένα σκοινί απλώματος, όταν ο ήλιος ακόμη δεν ξεμυτίζει.   Στο ίδιο σκοινί κρεμά η μητ...

  ΜΑΤΙ ΚΟΚΚΟΡΑ   Στα φτερά του καμία πτήση δεν κολλάει.   Σαν σκαλώσει ανάμεσα στα κλαδιά μιας συκιάς, όταν χαράζει, είναι ένας κόκκορας που κράζει, δεν αρπάζεται.   Ο κόσμος υπάρχει μόνο εάν αυτός τον κοιτάει.  

  ΜΙΑ ΣΥΜΒΙΩΣΗ   Εγώ ζω με τον νεκρό μου. Εδώ τον έχω, σε όλα τον συμβουλεύομαι, στο τραπέζι τον καθίζω και μαζί μου έρχεται όπου πάω.   Έτσι πάμε, μιλώντας πάντα ο νεκρός μου κι εγώ.   Κι έτσι στην παρέα του λίγα ξέρω για τους φόβους πια.   Διότι τώρα ξέρω για αγάπες όταν του ‘ρχεται να μιλάει για το τίποτα, για τη βαθιά σιωπή προς την οποία τα πράγματα στρέφονται και για το να ζούμε ενσυνείδητα αυτό που είμαστε εάν η φίλη παρουσία του με συνοδεύει.              (Δική μου μετάφραση)  

  ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ   Οι φιλόσοφοι κοιμούνται πια, αγαπημένη. Ας μπούμε στη νύχτα χωρίς φιλονικία κι ας προσέξουμε όνειρα βαθιά να έχουν.   Τώρα που σιώπησε η κατανόηση ας αφήσουμε τα σώματα το σόλο τους να κάνουν.   Ξέχνα τις λέξεις, εδώ δεν πιάνουν νόμοι. Πάμε εκεί που το αισθάνομαι γίνεται γλώσσα κι ας μιλήσουμε χωρίς το φυλακισμένο ρήμα.   Τώρα που είμαστε σώοι από κηρύγματα ας μπούμε στην επιθυμία των πληγών.   Να φροντίσουμε το αθεράπευτο τούτο το σωματένιο κρεβάτι που λιώνει πια ως πηγή ανανεώσεων.             Original: CUANDO DUERMEN LOS FILOSOFOS   ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΟΥΡΗΣΗ   Κολυμπώντας ανάμεσα στα νερά διαλύω το DNA μου.   Πλοηγούμαι στη μηχανική των υγρών και βρέχω τη θάλασσα που με έχει βρέξει.   Είμαστε κβαντική συνάντηση, καθαρή υγροποίηση για την ψυχή και χιλιετές αγκάλιασμα διαμιάς.   Είμαστε το ίδιο ον σε μία ...

  ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΩ   Εγώ δεν ξέρω τι είναι η ζωή, αλλά τη ζω.   Τίποτα δεν ξέρω περί σφυγμού κι αναπνοής, αλλά αναπνέω και σφύζω.   Και πολύ πιο λίγα ξέρω για την ύπαρξη, αλλά υπάρχει κάτι μικροσκοπικό, περιεκτικό που δονείται.   Εδώ υπάρχει κάτι που δονείται και ζει.   Κάτι που προέρχεται απ’ όπου κανείς δεν γνωρίζει.   Και μετά μια ηχώ και τίποτα, και πιο πέρα, ούτε λίγο ούτε πολύ τίποτα.   Απλώς το τίποτα.     Δική μου μετάφραση Τίτλος ποιήματος "Lo que sé" . 

  HOTEL MACEDONIA   ¿Cuántos museos hay en la ciudad,                                                      referencias del olvido?   Se oye el llanto de la memoria al mirar el tiempo dejado, los nombres desmantelados y la condición del presente que se vacía a oscuras                                      como si fuera una cara herida, una cara de nosotros.   La ciudad duele, apenas respira y es que la noche ilumina su historia prohibida contra la palabra del progreso dormida en un rincón de la muela del juicio.   Al encontrarme con esa cara de la ciudad, busco mi móvil para que ella vuelva.   Atravieso la calle ...