ΜΙΑ
ΣΥΜΒΙΩΣΗ
Εγώ
ζω με τον νεκρό μου.
Εδώ
τον έχω,
σε
όλα τον συμβουλεύομαι,
στο
τραπέζι τον καθίζω
και
μαζί μου έρχεται όπου πάω.
Έτσι
πάμε, μιλώντας
πάντα
ο νεκρός μου κι εγώ.
Κι
έτσι στην παρέα του
λίγα
ξέρω για τους φόβους πια.
Διότι
τώρα ξέρω για αγάπες
όταν
του ‘ρχεται να μιλάει για το τίποτα,
για
τη βαθιά σιωπή
προς
την οποία τα πράγματα στρέφονται
και
για το να ζούμε ενσυνείδητα αυτό που είμαστε
εάν
η φίλη παρουσία του με συνοδεύει.

Comments
Post a Comment