HOTEL MACEDONIA - ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, poema de dos mundos en uno

 HOTEL MACEDONIA

 

¿Cuántos museos hay en la ciudad,

                                                     referencias del olvido?

 

Se oye el llanto de la memoria

al mirar el tiempo dejado,

los nombres desmantelados

y la condición del presente

que se vacía a oscuras

                                     como si fuera una cara herida, una cara de nosotros.

 

La ciudad duele, apenas respira

y es que la noche ilumina

su historia prohibida

contra la palabra del progreso

dormida en un rincón de la muela del juicio.

 

Al encontrarme con esa cara de la ciudad, busco mi móvil para que ella vuelva.

 

Atravieso la calle de Agiu Konstantinu

pensando en la muerte de los símbolos,

parece ser hiriente cómo la vida anterior asiste al presente

como si fuera una tisana fría de ultratumba.

  

ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

 

Πόσα μουσεία υπάρχουν στην πόλη,

                                                          αναφορές της λήθης;

Ακούγεται ο λυγμός της μνήμης

κοιτώντας τον αφημένο χρόνο,

τα ερειπωμένα ονόματα  

 

και την κατάσταση του παρόντος

που αδειάζει στα σκοτάδια

                                      σαν να ήταν ένα πληγωμένο πρόσωπο, ένα πρόσωπο δικό μας.

 

Η πόλη πονάει, κοντανασαίνει

κι η νύχτα είναι που φωτίζει

την απαγορευμένη ιστορία της

ενάντια στην κοιμισμένη λέξη

της προόδου σε μια γωνιά του φρονιμίτη.

 

Ενώ συναντιέμαι με αυτό το πρόσωπό της, ψάχνω το κινητό μου για να γυρίσει η πόλη.

 

Διασχίζω την οδό Αγίου Κωνσταντίνου

σκεπτόμενη τον θάνατο των συμβόλων,

φαίνεται τραυματικό πώς η πρότερη ζωή παρευρίσκεται στο παροντικό

σαν να του ήταν ένα κρύο αφέψημα μεταθανάτιο.