Skip to main content

El poema "Atenas" de Manuel Vilas en griego

 


                                                   Αθήνα

 


Για την Πιλάρ Τένα



 

Ήμουν Έλληνας σε μια άλλη ζωή, ήμουν Αθηναίος.

 

Παραξενεύτηκαν οι φίλοι μου.

Στ’ αλήθεια είναι η πρώτη σου φορά στην Αθήνα;

Πώς γίνεται να ξέρεις όλους τους δρόμους;

 

Είχα γονείς Έλληνες,

παππούδες Αθηναίους κάποτε, είπα.

 

Και μου δόθηκε να το θυμάμαι ως θαύμα  

που ποτέ σε κάποιον άνθρωπο δεν παραχωρείται

παρά μόνο σε κείνους που ερωτεύονται τον άκαμπτο ζήλο

να επιβιώνεις ακόμα και στις πιο βαθιές ανάσες. 

 

Πήγα εκεί που ήταν το σπίτι μου κι υπήρχε

ένα H&M κι, ωστόσο, είδα το δωμάτιό μου,

που βρισκόταν στο γυναικείο δοκιμαστήριο.

 

Είδα τους Αθηναίους παππούδες μου στα αντρικά,

όπου έστεκαν τα λευκά πουκάμισα.

 

Είδα τη γιαγιά μου να μου μιλά στα ελληνικά,

με παρακαλούσε να της δώσω ένα φιλί

και της το ‘δωσα, και μου ‘πε, μόλις πέθανε ο πατέρας σου.

 

Και τον είδα νεκρό στο τμήμα των γυναικείων φορεμάτων.     


Μανουέλ Βίλας


Μετάφραση δική μου



Comments

Popular posts from this blog

En el camino apasionante de las tragedias griegas

  Se llama Javier Villavecchia Sánchez y su pasión es la interpretación. Más que eso, las tragedias griegas le dan la inspiración para que el joven actor barcelonés pueda desarrollar su mundo propio a través de los personajes trágicos de Sófocles. La vida está adelante, y como Antonio Machado nos ha señalado, Caminante no hay camino El camino se hace al andar. Claro que hay un eje en cuanto a cada tragedia, pero lo importante es poder hacerla respirar, encontrar contextos nuevos, sin fronteras ni convicciones de lenguaje de madera. Javier ya tiene su canal preparado en youtube . Ubicado en Barcelona, se atreve a usar las tecnologias nuevas y compaginar el teatro clásico con la vida prometedora llena de contrastes y desafíos. ¡Suerte!      Sus respuestas a mis dos preguntas escritas rápido: Por qué te encantan las tragedias griegas? R: Respecto a mi amor por el teatro griego, en especial la tragedia, lo descubrí mientras hacía la carrera de Filología Clásica. Nada más...

En tus vocablos

  En tus vocablos                Me perdí en tus vocablos,                                   en la noche que respira dentro de mí, sobre mi piel desde las uñas donde duermen los arreboles hasta las piernas que son dos globos aerostáticos. Simplemente me perdí.   Tu voz viajera pinta el retablo                                                         y el contexto, sigo caminando hacia sus ondas y aquellas manos de La Virgen de la leche de los hermanos Serra me tocan, parece que el amor empieza por las manos,                  ...

Todavía no

Todavía no Hoy es siempre todavía Antonio Machado   La noche alada se multiplica a través de mis ojos que la quieren más que yo.   Todavía no amanece.   La habitación que tiene sabor a manzana verde recién mordida ahora me persigue con su algoritmo poético olvidado a lo largo de la costa de la soledad.   No sería dueña de las preguntas abiertas si me lanzaran a la densa oscuridad igual que los mosquitos libres me pican.   Sigo luchando por la luz, por encima de mis perseguidoras mis ojos caminan en contra de la piel del tiempo.   Y todavía no amanece.   Te ofrezco ese ramito                                    de mis miradas nocturnas que pasan por la boca del lugar cuyo nombre eres tú con mis manzanaires.   Palabras inexistentes se encuentran en un esfuerzo de pintar el insomn...