El poema "Atenas" de Manuel Vilas en griego

Αθήνα

Για την Πιλάρ Τένα

Ήμουν Έλληνας σε μια άλλη ζωή, ήμουν Αθηναίος.

Παραξενεύτηκαν οι φίλοι μου.

Στ’ αλήθεια είναι η πρώτη σου φορά στην Αθήνα;

Πώς γίνεται να ξέρεις όλους τους δρόμους;

Είχα γονείς Έλληνες,

παππούδες Αθηναίους κάποτε, είπα.

Και μου δόθηκε να το θυμάμαι ως θαύμα

που ποτέ σε κάποιον άνθρωπο δεν παραχωρείται

παρά μόνο σε κείνους που ερωτεύονται τον άκαμπτο ζήλο

να επιβιώνεις ακόμα και στις πιο βαθιές ανάσες.

Πήγα εκεί που ήταν το σπίτι μου κι υπήρχε

ένα H&M κι, ωστόσο, είδα το δωμάτιό μου,

που βρισκόταν στο γυναικείο δοκιμαστήριο.

Είδα τους Αθηναίους παππούδες μου στα αντρικά,

όπου έστεκαν τα λευκά πουκάμισα.

Είδα τη γιαγιά μου να μου μιλά στα ελληνικά,

με παρακαλούσε να της δώσω ένα φιλί

και της το ‘δωσα, και μου ‘πε, μόλις πέθανε ο πατέρας σου.

Και τον είδα νεκρό στο τμήμα των γυναικείων φορεμάτων.

Μανουέλ Βίλας

Μετάφραση δική μου

Comments

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ, ένα ποίημα

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ* Δεν ήταν τα καράβια που σταμάτησαν για να φύγουμε, αλλά εμείς που αλλάξαμε τη γύμνια μας με μιαν άλλη ακόμη ξένη αν και ίδια στη σιωπή του κηροπηγίου με τα λέπια κολλημένα στο τώρα. Και τελικά φύγαμε. Πόσο θέλαμε να ξεφύγουμε από το αεράκι στο σκοτάδι που μεταμφιεζόταν σε ζαρκάδι έτοιμο για την καταστροφή, ενώ τα σώματά μας εξέπνεαν μετά την ιερή στιγμή που ένωσε και χώρισε δύο απορίες σε έναν περίπλου. Πεθάναμε τότε, εκεί, μέλη του ίδιου σταυρού στην κρύα πλάκα. Μοιάζαμε από την ανάγκη να κολυμπήσουμε μακριά από τα ξένα φώτα στην επιθυμία και τις (α)γωνίες των ιερών ιχθύων που γίναμε. *ομώνυμος τίτλος έργου του Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο

En el camino apasionante de las tragedias griegas

Se llama Javier Villavecchia Sánchez y su pasión es la interpretación. Más que eso, las tragedias griegas le dan la inspiración para que el joven actor barcelonés pueda desarrollar su mundo propio a través de los personajes trágicos de Sófocles. La vida está adelante, y como Antonio Machado nos ha señalado, Caminante no hay camino El camino se hace al andar. Claro que hay un eje en cuanto a cada tragedia, pero lo importante es poder hacerla respirar, encontrar contextos nuevos, sin fronteras ni convicciones de lenguaje de madera. Javier ya tiene su canal preparado en youtube . Ubicado en Barcelona, se atreve a usar las tecnologias nuevas y compaginar el teatro clásico con la vida prometedora llena de contrastes y desafíos. ¡Suerte! Sus respuestas a mis dos preguntas escritas rápido: Por qué te encantan las tragedias griegas? R: Respecto a mi amor por el teatro griego, en especial la tragedia, lo descubrí mientras hacía la carrera de Filología Clásica. Nada más...

AÚN AHUMADAS, ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ

AÚN AHUMADAS Todo vibra de marasmo aquí al mediodía quemado en el que lo invisible duele. Todos miran y no ven ahora, los rayos del sol, manos vacías protegiendo ruinas. Rodeados de paredes aún ahumadas tienen que sobrevivir un día más contra el fallecimiento de las narraciones. Esos árboles se perdieron para siempre, no llegarán a otro bosque como si fueran libros trasladados. Los lectores en busca de patria sienten sus zumbidos del alma ante la página del café amargo. Aquí solía existir un bosque para todos. ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ Όλα δονούνται από μαρασμό εδώ στο καμένο μεσημέρι που το αόρατο πονάει. Όλοι κοιτούν και δεν βλέπουν τώρα, οι ακτίνες του ήλιου, άδεια χέρια να προστατεύουν ερείπια. Τριγυρισμένοι από τοίχους που ακόμη καπνίζουν πρέπει να επιζήσουν άλλη μία ημέρα ενάντια στον θάνατο των αφηγήσεων....

Ambulance on the way

Search This Blog