ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ, ένα ποίημα

 

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ*

 

Δεν ήταν τα καράβια

που σταμάτησαν για να φύγουμε,

αλλά εμείς που αλλάξαμε

τη γύμνια μας με μιαν άλλη

ακόμη ξένη αν και ίδια

στη σιωπή του κηροπηγίου

με τα λέπια κολλημένα στο τώρα.

Και τελικά φύγαμε.

 

Πόσο θέλαμε να ξεφύγουμε

από το αεράκι στο σκοτάδι

που μεταμφιεζόταν σε ζαρκάδι

έτοιμο για την καταστροφή,

ενώ τα σώματά μας εξέπνεαν

μετά την ιερή στιγμή

που ένωσε και χώρισε δύο

απορίες σε έναν περίπλου.

 

Πεθάναμε τότε, εκεί,

μέλη του ίδιου σταυρού

στην κρύα πλάκα.

Μοιάζαμε από την ανάγκη

να κολυμπήσουμε μακριά

από τα ξένα φώτα

στην επιθυμία και τις (α)γωνίες

των ιερών ιχθύων που γίναμε.

 

 

 

 

 

*ομώνυμος τίτλος έργου του Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο