Ambulance on the way

  LA CIENCIA HUMANA   Una ópera de manos y pies es el contacto. Somos los compositores de los sentidos en el brillo de la hora perdida. Menos vale el acto que su contemplación al abrir el taller de la dependencia a la ciencia humana.   Me rozas la mano, sonrío por dentro, te rozo la tuya, me siembras la pregunta, ¿Hasta cuándo y cómo?   Una ópera de dedos es el tacto. Somos figuras de terracota y sangre viva en el desierto del concierto. La ciencia humana se nutre por la incertidumbre, el rocío sobre sus criaturas.     Ante el cuadro la mirada se concentra en las palabras y las cosas, los reflejos de la memoria que se despierta como si fuera el cuerpo del viaje en curso. No tenemos que las manos, la dramaturgia de los pies y la ciencia humana de estar presentes.   Cuadro - imagen:  “Cuerpos carne (Guerra)”. Collage: acrílico y papel sobre lienzo, 130 x 195 cm. 2023 Artista: Rosalía Banet ...

  MESA REDONDA Antígona Katsadima El gorrión duerme al pie de la rama, es su modo de confesar el amor a las raíces de la vida. En mi caparazón guardo luz y textos, es mi modo de habitar el silencio de las raíces de la vida. Soy la muerte extendida de los que se quedaron atrás, su círculo de vida se refleja aquí.                 (..) Se puede leer todo el poema aquí

    Pilar Adón,  Mente animal, La bella Varsovia, Barcelona 2014 XVII   Έχω δει το μεγαλοπρεπές κι ανεξήγητο, αλλά δεν έχω αλλάξει γι’ αυτό. Η θάλασσα διατηρείται κι ο Μεσσίας θα μπορούσε να ‘ναι εκεί. Όμως, η θάλασσα επιμένει. Πού είναι η προφητεία; Πού είναι η ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου; Έχω δει τη διαδοχή μιας σφαίρας από την άλλη σε ένα εναργές σχέδιο διακριτικότητας κι εγκατάλειψης. Δίχως κρότους και αποστάσεις. Τρώω και κοιμάμαι κατ’ εξακολούθηση, δίχως άλλη αξίωση από το να θυμάμαι αυτό που γνωρίζω και να μην το ανακαλύψουν κι οι άλλοι.    

  II   Οι άρκευθοι δεν είναι ποτέ μόνοι. Από την Αρκτική κατανέμουν τα φύλλα τους έως τις σκηνές όπου ζουν οι αυτοκτονούντες που μεταφέρουν την κληρονομιά τους. Ο παππούς αυτοκτόνησε. Κι ο πατέρας το ίδιο, ήπιε υδροχλωρικό οξύ. Κι η σαραντάχρονη γυναίκα που κρεμάστηκε σπίτι της, μοναχή, αφότου η κόρη της έφυγε για το πανεπιστήμιο. Θεϊκό φως. Όλος ο κόσμος ξέρει πως πρέπει να προσεύχονται. Αυτό είναι κάτι που ξέρει όλος ο κόσμος.  Πιλάρ Αδόν (Μαδρίτη, 1971-)      Για τον άρκευθο ή κεδρόμηλο

  Κι ένα ποίημα από μια σειρά νέων που γράφονται. ΒΟΜΒΑΚΙΣΤΑΝ   Πόλεμοι μαραζώνουν το βλέμμα μικρών παιδιών στα σχολεία της ειρήνης που δεν μπορεί να σταματήσει το κέρδος από τα πετρέλαια και τα κοιτάσματα χρυσού ούτε τις σφαίρες στους αμάχους, πόλεμοι ζώνουν ζωντανούς και ένα μάτσο οστά των πεθαμένων. Όλοι βγήκαμε με φυσούνα στο Βομβακιστάν, σε μια πλατφόρμα πολεμικών παιχνιδιών, παραδεχτήκαμε τον θάνατό μας μπροστά στον πλανηττάρχη και φύγαμε μισοί, χωρίς πλάτες και αγάπες προς έναν παγερό κωφό λαό του πέρα κέρδους. Δεν έχουμε μυθολογία ούτε αγάλματα στις κορυφές, η πλύση εγκεφάλου σάρωσε ό,τι ήτανε δικό μας ή τουλάχιστον για τέτοιο το πιστεύαμε. Βγήκαμε μόνοι στον πόλεμο κι έχουμε άγριο βλέμμα. Ήρθαμε μόνοι στο Βομβακιστάν που βρέχει σφαίρες, θερίζει κόσμο και κανείς δεν ψιθυρίζει σε κανέναν όρκους αγάπης τρυφερούς. Αν είναι έτσι, δεν μπορείς να έρθεις να με βρεις, διεύθυνση δεν έχω παρά μια ανοιχτή στον πόνο πληγή. Δεν εί...

  ESTE LIBRO   No quiero devolver este libro que despliega el follaje del corazón, quiero tenerlo en la mano que mira las hojas secas por el mismo camino donde tu silencio es el rito de siempre menos un mensaje, no quiero volver a la vida sin este libro, nombre, mundo. Es que el poeta nos conecta con la roca de la existencia abriéndole grietas, el sueño es un poema aún inconcebible con tu cara meciéndose en sus páginas. Las hojeo y apareces, si cierro el libro, te vas como un sonámbulo.       ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ   Δεν θέλω να επιστρέψω αυτό το βιβλίο που ξετυλίγει το φύλλωμα της καρδιάς, θέλω να το έχω στο χέρι που κοιτά τα ξερόφυλλα στην ίδια πορεία όπου η σιωπή σου είναι η τελετή του πάντα μείον ένα μήνυμα, δεν θέλω να επιστρέψω στη ζωή χωρίς αυτό το βιβλίο, όνομα, κόσμο. Είναι που ο ποιητής μάς συνδέει με τον βράχο της ύπαρξης ανοίγοντάς της σχισμές, το όνειρο είναι ένα ποίημα ακόμα ασύλληπτο ...

    ΠΑΤΡΙΔΑ   Στη γυμνή πατρίδα, στο βάθος της φωτιάς στο σπίτι των άσπρων λέξεων, ένας νιόβγαλτος ήλιος παύει τη ζωή του θανάτου. Αυτό που θα ‘ρθει του άφησε ίχνη στη γλώσσα.                                                                          Στον Εδουάρδο Ουρτάδο Juan Gelman mi traducción  *en la foto figura el Centro Botín de Santander, arquitecto Renzo Piano