ΒΟΜΒΑΚΙΣΤΑΝ

 

Κι ένα ποίημα από μια σειρά νέων που γράφονται.

ΒΟΜΒΑΚΙΣΤΑΝ

 

Πόλεμοι μαραζώνουν το βλέμμα μικρών παιδιών

στα σχολεία της ειρήνης

που δεν μπορεί να σταματήσει το κέρδος

από τα πετρέλαια και τα κοιτάσματα χρυσού

ούτε τις σφαίρες στους αμάχους,

πόλεμοι ζώνουν ζωντανούς

και ένα μάτσο οστά των πεθαμένων.

Όλοι βγήκαμε με φυσούνα

στο Βομβακιστάν,

σε μια πλατφόρμα πολεμικών παιχνιδιών,

παραδεχτήκαμε τον θάνατό μας

μπροστά στον πλανηττάρχη

και φύγαμε μισοί,

χωρίς πλάτες και αγάπες

προς έναν παγερό κωφό λαό του πέρα κέρδους.

Δεν έχουμε μυθολογία ούτε αγάλματα στις κορυφές,

η πλύση εγκεφάλου σάρωσε ό,τι ήτανε δικό μας

ή τουλάχιστον για τέτοιο το πιστεύαμε.

Βγήκαμε μόνοι στον πόλεμο κι έχουμε άγριο βλέμμα.

Ήρθαμε μόνοι στο Βομβακιστάν

που βρέχει σφαίρες, θερίζει κόσμο και κανείς

δεν ψιθυρίζει σε κανέναν όρκους αγάπης τρυφερούς.

Αν είναι έτσι, δεν μπορείς να έρθεις να με βρεις,

διεύθυνση δεν έχω παρά μια ανοιχτή στον πόνο πληγή.

Δεν είμαι από κανένα λαό, ζω στο πουθενά

και πηγαίνω προς το ένα και απαίσιο, στο δυστυχές πουθενά.