ΒΟΜΒΑΚΙΣΤΑΝ

Κι ένα ποίημα από μια σειρά νέων που γράφονται.

ΒΟΜΒΑΚΙΣΤΑΝ

Πόλεμοι μαραζώνουν το βλέμμα μικρών παιδιών

στα σχολεία της ειρήνης

που δεν μπορεί να σταματήσει το κέρδος

από τα πετρέλαια και τα κοιτάσματα χρυσού

ούτε τις σφαίρες στους αμάχους,

πόλεμοι ζώνουν ζωντανούς

και ένα μάτσο οστά των πεθαμένων.

Όλοι βγήκαμε με φυσούνα

στο Βομβακιστάν,

σε μια πλατφόρμα πολεμικών παιχνιδιών,

παραδεχτήκαμε τον θάνατό μας

μπροστά στον πλανηττάρχη

και φύγαμε μισοί,

χωρίς πλάτες και αγάπες

προς έναν παγερό κωφό λαό του πέρα κέρδους.

Δεν έχουμε μυθολογία ούτε αγάλματα στις κορυφές,

η πλύση εγκεφάλου σάρωσε ό,τι ήτανε δικό μας

ή τουλάχιστον για τέτοιο το πιστεύαμε.

Βγήκαμε μόνοι στον πόλεμο κι έχουμε άγριο βλέμμα.

Ήρθαμε μόνοι στο Βομβακιστάν

που βρέχει σφαίρες, θερίζει κόσμο και κανείς

δεν ψιθυρίζει σε κανέναν όρκους αγάπης τρυφερούς.

Αν είναι έτσι, δεν μπορείς να έρθεις να με βρεις,

διεύθυνση δεν έχω παρά μια ανοιχτή στον πόνο πληγή.

Δεν είμαι από κανένα λαό, ζω στο πουθενά

και πηγαίνω προς το ένα και απαίσιο, στο δυστυχές πουθενά.

Comments

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ, ένα ποίημα

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ* Δεν ήταν τα καράβια που σταμάτησαν για να φύγουμε, αλλά εμείς που αλλάξαμε τη γύμνια μας με μιαν άλλη ακόμη ξένη αν και ίδια στη σιωπή του κηροπηγίου με τα λέπια κολλημένα στο τώρα. Και τελικά φύγαμε. Πόσο θέλαμε να ξεφύγουμε από το αεράκι στο σκοτάδι που μεταμφιεζόταν σε ζαρκάδι έτοιμο για την καταστροφή, ενώ τα σώματά μας εξέπνεαν μετά την ιερή στιγμή που ένωσε και χώρισε δύο απορίες σε έναν περίπλου. Πεθάναμε τότε, εκεί, μέλη του ίδιου σταυρού στην κρύα πλάκα. Μοιάζαμε από την ανάγκη να κολυμπήσουμε μακριά από τα ξένα φώτα στην επιθυμία και τις (α)γωνίες των ιερών ιχθύων που γίναμε. *ομώνυμος τίτλος έργου του Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο

En el camino apasionante de las tragedias griegas

Se llama Javier Villavecchia Sánchez y su pasión es la interpretación. Más que eso, las tragedias griegas le dan la inspiración para que el joven actor barcelonés pueda desarrollar su mundo propio a través de los personajes trágicos de Sófocles. La vida está adelante, y como Antonio Machado nos ha señalado, Caminante no hay camino El camino se hace al andar. Claro que hay un eje en cuanto a cada tragedia, pero lo importante es poder hacerla respirar, encontrar contextos nuevos, sin fronteras ni convicciones de lenguaje de madera. Javier ya tiene su canal preparado en youtube . Ubicado en Barcelona, se atreve a usar las tecnologias nuevas y compaginar el teatro clásico con la vida prometedora llena de contrastes y desafíos. ¡Suerte! Sus respuestas a mis dos preguntas escritas rápido: Por qué te encantan las tragedias griegas? R: Respecto a mi amor por el teatro griego, en especial la tragedia, lo descubrí mientras hacía la carrera de Filología Clásica. Nada más...

AÚN AHUMADAS, ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ

AÚN AHUMADAS Todo vibra de marasmo aquí al mediodía quemado en el que lo invisible duele. Todos miran y no ven ahora, los rayos del sol, manos vacías protegiendo ruinas. Rodeados de paredes aún ahumadas tienen que sobrevivir un día más contra el fallecimiento de las narraciones. Esos árboles se perdieron para siempre, no llegarán a otro bosque como si fueran libros trasladados. Los lectores en busca de patria sienten sus zumbidos del alma ante la página del café amargo. Aquí solía existir un bosque para todos. ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ Όλα δονούνται από μαρασμό εδώ στο καμένο μεσημέρι που το αόρατο πονάει. Όλοι κοιτούν και δεν βλέπουν τώρα, οι ακτίνες του ήλιου, άδεια χέρια να προστατεύουν ερείπια. Τριγυρισμένοι από τοίχους που ακόμη καπνίζουν πρέπει να επιζήσουν άλλη μία ημέρα ενάντια στον θάνατο των αφηγήσεων....

Ambulance on the way

Search This Blog