EL JARDÍN
La que sopla
por encima de la eternidad de la reja
su vela oculta
soy yo después del estallido
en el campo de los contrastes tristes.
Sigo soplando
desde las sílabas de mi portal
hasta la gramática sentimental
al demonio que se me resiste,
susurrándome granos del cielo.
Me quedo aquí,
en el jardín de la energía
tan fuerte como el acero
y la vida que me pinta
azul celeste habitada por la llama.
Ο
ΚΗΠΟΣ
Αυτή
που φυσάει
πάνω
από την αιωνιότητα του κάγκελου
το
κρυφό κερί της
είμαι
εγώ μετά την έκρηξη
στον
αγρό των θλιμμένων αντιθέσεων.
Συνεχίζω
να φυσώ
από
τις συλλαβές της εξώπορτάς μου
μέχρι
τη συναισθηματική γραμματική
το
δαιμόνιο που μου αντιστέκεται,
ψιθυρίζοντάς
μου κόκκους του ουρανού.
Μένω
εδώ,
στον
κήπο της ενέργειας
τόσο
δυνατής όπως το ατσάλι
κι
η ζωή που με βάφει
ουράνια
ενώ με κατοικεί η φλόγα.
Poema de escritura dinámica escrito primero en
castellano, inspirado por el cuadro homónimo de Juan Gris.
Al hacer su versión griega, tuve que cambiar en la
segunda estrofa la palabra del tercer verso que era al principio “vela” en vez
del “demonio”. De hecho, después de la realidad poética doble se ve un carácter
más semántico que antes.
Ποίημα
δυναμικής γραφής γραμμένο πρώτα σε ισπανικά, εμπνευσμένο από τον ομώνυμο πίνακα
του Χουάν Γκρις.
Φτιάχνοντας
την ελληνική του έκδοση, έπρεπε να αλλάξω στη δεύτερη στροφή τη λέξη του τρίτου
στίχου που αρχικά ήταν «κερί» αντί για «δαιμόνιο». Ως εκ τούτου, μετά τη διπλή
ποιητική πραγματικότητα, είναι ορατός ένας χαρακτήρας πιο σημαίνων από πριν.
Comments
Post a Comment