Unos poemas de la poeta Ajo en griego

Μικροποιήματα 2

de Ajo (María José Martín de la Hoz..., mejor Ajo que no se olvide)...

Η Άχο είναι μια ποιήτρια γνωστή στη Μαδρίτη. Αναζητώντας για εκείνη κάποιο υλικό, -αφότου πήρα το βιβλιαράκι της από τη γειτονιά Μαλασάνια, σε ένα συμπαθητικό απέξω μόλις εκδοτικό και μαζί βιβλιοπωλείο-, άκουσα σε μια συνέντευξη ότι έχει εργαστεί και σε ταμείο πολιτιστικού φορέα. Πολυτεχνίτισσα φαίνεται. Τα μικροποιήματά της δίνουν αφορμή για πολλές ιδέες. Μεταξύ αυτών σκέφτομαι κουτσό με ποιήματα, σλαμ με ποιητές να τα απευθύνουμε, ο ένας στον άλλο και, κάπως έτσι, συνειδητοποιώ ότι αφήνει ένα αποτύπωμα. Έχει συνεργαστεί και σε μια καμπάνια της Λα Σέξτα. Κάποιοι άντρες ποιητές δεν την πάνε και πολύ, αλλά γούστα είναι αυτά. Κάθε ποίημα και ποιητής - στην Ισπανία είσαι ποέτα πλέον, δεν χρησιμοποιούν τόσο τη θηλυκή κατάληξη- ανήκουν στο χρόνο που διατρέχει τη μνήμη αλλά και την ιστορία. Το παρόν αλλά και αυτό το τρίπτυχο με το μέλλον και το παρελθόν. 49 είναι όλα, μαζί και με το χθεσινό μικροποίημα, νομίζω ότι καταθέτω ένα καλό δείγμα. Σε σχέση με αυτά που επιλέγω πάντα, διότι κανείς δεν γλιτώνει του χρόνου (και του πόνου, αν αυτό το εισαγωγικό κειμενάκι είχε όρεξη να φτάσει στο στεντ απ κόμεντι, αλλά τώρα δέχτηκε να κάνει "λάντζα προβολής" και περιορίζεται να στείλει τα σέβη του στην Άχο). Κι ούτε λόγος για μάτιασμα, αφού "άχο" θα πει "σκόρδο" και στα ισπανικά κάνει λογοπαίγνιο με το "ojo" που θα πει "μάτι". Αυτό το άχο, όχο μου θυμίζει το καλόρ κολόρ που ενέπνευσε τον Άγιο Ισίδωρο της Σεβίλλης του 6ου αιώνα μ.Χ. και μεθύστερα τη σημαία της χώρας. Κάνει και ζέστη... Ας επικεντρωθούμε στην Άχο για σημαία μας στο τώρα.

  

20

 

Επίσης, γενικά διακρίνω

πολύ φόβο και λίγο κίνδυνο.

Δεν υπάρχει επαρκής κίνδυνος

για τόσο φόβο που έχουμε.

 

 

22

 

Κι έγινες ευτυχής ξαφνικά

σαν να μην είχες άλλο πράγμα

να κάνεις στη ζωή.

 

 27

 

Όλα τα βήματα που ανεβαίνουν

εσένα μου θυμίζουν,

εάν κάποιος βήξει στο δρόμο

επίσης θέλει να μου θυμίσει

κάθε φορά που χορεύουν τα κλειδιά σου

πιστεύω πως έρχονται στην εξώπορτά μου.

 

 

28

 

Είναι πια πολύ αργά για να σε καλομάθω,

αλλά αυτές τις ώρες μπορούμε πια

να χορέψουμε γυμνοί και να πούμε αλήθειες,

να πούμε αλήθειες οπουδήποτε.

 

 

33

 

Αγνοώντας αγνοώ

το πεπρωμένο αυτού που λησμονιέται.

Γνωρίζοντας, από καρδιάς γνωρίζω

αυτό που με θέτει στο περιθώριο της ζωής.

 

 

34

 

Κάθε μέρα είσαι όλο και πιο κοντά

όπως τα αστέρια

και, ήδη, με την ώρα που πήγε,

θα μπορούσα να σε καπνίσω και χωρίς χαρτάκι.  

35

 

Καλημέρα, Νύχτα,

χτες σε ονειρεύτηκα

επέμεινα να μη σε δω,

μου ούρλιαξες στο αυτί.

Καλημέρα, Νύχτα,

μπόρεσες να την κοπανήσεις

κι έμεινες μαζί μου.

 

 

17

 

Τι όρεξη που ‘χα χτες

ν’ αποσυνδέσω το φεγγάρι

και να βγω τρέχοντας στο δρόμο,

για να κλαυτώ στα σκοτεινά.

 

 

15

 

Αν μπορούσαν να επιλεχθούν

προσωπικά οι ευχές,

εγώ θα επέλεγα τις τρεις αυτές:

να μην ξαναξεχάσω

την καρδιά στο σπίτι

λες κι είναι κλειδιά

και να μη μου αφηγηθούν πια

άλλα κινέζικα διηγήματα

ούτε κι από άλλες εθνικότητες,

σας παρακαλώ.

Αυτή η τελευταία ευχή

κάλλιστα μπορεί να πιαστεί για δύο.

 

 

 

36

 

Ένας φίλος έσπασε

τη λάμπα μου / καρδιά

με το παλτό του.

Από τότε

δεν είχα ξανά αγάπη

ούτε και κρύο.

 

40

 

Σε κάθε χείλη που φιλώ

αναζητώ πάντα το ίδιο στόμα,

δεν βρίσκω τα μάτια σου ποτέ

σε καμία άλλη ματιά.

Έχεις πολύ ωραία φωνή,

αλλά τι άσχημο που είναι

αυτό που ξέρουν οι λέξεις σου.

 

 

41

 

Μην ψάχνεις αυτήν του χτες

που δεν υπάρχει πια,

πεθαίνει κάθε βράδυ

αγκαλιά με το μαξιλάρι

που άφησες ελεύθερο.

 

 

43

 

Πάντα κλαίω όταν πετώ,

κυρίως όταν περιμένω τις βαλίτσες.

Είναι ένας τόσο νεκρός χρόνος

που κι εγώ πεθαίνω από κόπο.

creative commons

2007, Arrebato libros.