Ambulance on the way

      Si el corazón es el hogar de los sentimientos, la mirada y la presencia del otro se asocian con la búsqueda y la reflexión sobre esa base sentimental del follaje del corazón cuya interlocución constante vuelve a moldear una identidad más compleja en el correr del tiempo. Ante la ola emocional cada ser tiene que cruzar el camino de los fantasmas, aclarar las sombras del pasado y poder levantarse del fondo abismal.   A propósito de la vuelta Del desconocido de la adaptación teatral de Yolanda Pallín se notó a través de las interpretaciones la frustración debida a la alienación después de que las víctimas – y posiblemente victimarios a la vez- hubieran vivido lo horrible de la muerte en términos de guerra y exclusión social, atravesando el único camino de la sobrevivencia. Donde no hubo deseo sino necesidad, las reglas se formaron según la ley de la violencia.   En el texto original de Carmen Kurtz hay dos preguntas de Antonio a Dominica que resumen ...

Años después de 2018, hace pocos días descubrí a Laura Sam por casualidad.  Ambos su modo de interpretar - airear- los versos a través del gesto y su expresión oral, la del rostro me convencieron de que tenía que traducir el poema "Supervivencia" en griego. Aquí os lo dejo. ΕΠΙΒΙΩΣΗ Εμείς που βγήκαμε από μια κοιλιά όπως από ένα ηφαίστειο βρίσκοντας έναν τυφλό λαό             με το "ο σώζων εαυτώ σωθήτω" στα πλευρά κυματίζοντας μία σημαία   μισή αίμα μισή κροκάδι εμείς που γεννηθήκαμε γέροντες ακουμπώντας το μέτωπο και τα γόνατα σε ρολόγια που δεν είχαν χρόνο για τη ζωή μας.     Που ήρθαμε από διαφορετικές μητέρες με το ίδιο νικημένο πρόσωπο ανάμεσα σε τοίχους που ‘ναι απόθεμα παράνοιας και σπιτικό καμώνονται με μία πλασματική κι αρρωστιάρα ειρήνη ένα διαπεραστικό σκασμό, διότι κόρη μου, δεν κερδίζεται μία χαμένη μάχη.   Που ξέρουμε ότι η πληγή μας δεν κλείνει όπως ...

  Mario Obrero Peachtree City Visor Libros, Madrid 2022 Ι Το πρωί ο πατέρας καθαρίζει τον μπροστινό κήπο με τον φυσητήρα του ενώ στην τηλεόραση ακούγονται κάλαντα θυμάμαι πώς τα κολιμπρί πετούσαν τα δειλινά του αυγούστου κι έπιναν νέκταρ από τα μπολάκια τους ήταν η πρώτη φορά στα δεκάξι που είδα αυτά τα πουλιά μικρά σαν κόκκινα άνθη ανθίζοντας στα περίχωρα του φωτός είδα ντουζίνες από αρμαδίλλους και αγριοκούναβα στις ΛΕΑ είδα αρχαίες συκιές και πελεκάνους να κοιμούνται μέσα στα στρείδια και τώρα όπως δυο σύντροφοι στα δασάκια της αιωνιότητας γράφω με άγνωστες λέξεις που βγαίνουν από το στόμα μου σαν νιφάδες γύρης τις αφήνω να κατοικήσουν τα όνειρά μου και βαδίζουν στη μοναξιά με μία λάμπα λαδιού φάλαινας κι ο ήχος /θρ/ κι η λέξη “γουντ” είναι μια γλυκοπατάτα που ελαφριά κοιμάται στη γη λέω αυτές τις λέξεις σαν να στάζει ένα σονέτο στο δέρμα του βερίκοκου ο ποιητής είναι κάποιος που δεν ...

  Tengo sueño, quiero dormir un rato… un momento… un siglo. Con esas palabras Poncia termina su monólogo escrito y dirigido por el extraordinario Luis Luque en el teatro Círculo de Bellas Artes en Madrid. Lolita Flores, Poncia a través de la mirada tan escénica como textual de Luque, consiguió dar luz al personaje clásico de Federico García Lorca con desenvoltura y estofa de actriz estupenda que te lleva al campo de tus sentimientos puros. De hecho, la relectura de la historia desde la parte de la criad a de Bernarda Alba contribuye a la educación cultural, un asunto crucial no solo en las artes comparadas sino también en la evolución social. Hay que buscar la evolución en vez de la revolución en esta obra significante y poética. La emoción era previa de la función dadas las circunstancias, según las cuales era un lujo poder asistir al mismo espacio con una actriz tan generosa en cuanto a su interpretación, postura de cuerpo, tratamiento de voz con sus altibajos ...

  ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ        Έχω σχηματίσει τους παλιούς αριθμούς με μια θολή επιθυμία να απαντήσουν, γνωρίζοντας πια πως δεν με περίμενε κανείς. Με μια μάταιη επιθυμία να ακούσω φωνές αγαπημένες και να αναγνώριζαν κι εκείνοι τη φωνή μου. Μαύρο είναι το τηλέφωνό μου και μέσα στη νύχτα, πιο μαύρη ακόμη, άκουγα μόνο τον ήχο που καλούσε κάποιους τάφους. Κι εγώ στο σπίτι μου μόνος.                                               Διαλύεται το πρωινό στο θαμπό κρύσταλλο. Πλησιάζει το καλοκαίρι. Τραγουδούν (τα ίδια ;) τα πουλιά , Και δεν ξέρω εάν υπάρχει παρηγοριά.           Με το φως που ξεσκεπάζει ξημερώνει. Γυμνός στο κρεβάτι         ...

             ΤΟ ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΠΟΤΗΡΙ   Υπάρχουν φορές που η ψυχή σπάει όπως ένα ποτήρι και προτού γίνει κομμάτια και πεθάνει (διότι και τα πράγματα πεθαίνουν), γέμισέ το με νερό και πιες,                               θέλω να πω, άσε τις λέξεις να ξοδευτούν, να καλοπλυθούν στα άδυτα της τσακισμένης ψυχής σου και, εάν μπορούν, ας τραγουδήσουν.                                               (Το ποίημα) Φρανθίσκο Μπρίνες (1932-2021)   *Μόνο το επίθετο τσακισμένη στην ψυχή απέδωσα, ενώ στο πρωτότυπο αφορούσε στο ουσιαστικό fondo .   foto de ese enlace

  ¿Cómo es escribir un poema en castellano y luego, crear su versión en griego - inglés? Estuve inspirada por Georgia O´Keeffe y su cuadro que está en Madrid, en el Museo Thyssen-Bornemisza. La memoria me lo tenía ocultado, de repente me acordé de esta obra de arte. EL CIELO Y YO   Si sintiera el tango de la luna en cada semáforo rojo, no me entristecería la espera.   La calle bañada en luna, un verso de la ciudad colgado del cielo y sus piernas.   Vuelvo a ser el cielo que camina hacia el latido de tu presencia, debajo de mi falda duermen la luna llena y el baile de los aires.   Soy la vena de la nube reflejada en mi movimiento entrecortado por las vidas de los otros.     Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΙ ΕΓΩ   Αν ένιωθα το τάνγκο του φεγγαριού σε κάθε κόκκινο φανάρι, δεν θα με έθλιβε η αναμονή.   Ο φεγγαρόλουστος δρόμος, της πόλης στίχος που κρέμεται από τον ουρανό και τα πόδια του.   Γίνομαι ...