Hugo Mujica
Ι
Πώς
να πεις
ότι όλα είναι φως,
κάθε τώρα είναι
μια αυγή;
Πώς να
το πεις
σιωπηλά
για
να ακουστεί
ασκίαστα;
ΙΙ
Φθινοπωρινός
ήλιος, τα αμπέλια
θα χαρίσουν τους καρπούς τους,
και θα γελάσουμε
τους κόπους:
ανοιχτή η πληγή
όλα τα αίματα είναι αίματα
αδελφή.
V
Όπως
όταν παιδί
έριξα μια πέτρα στο ποτάμι
και την είδα να
διανοίγει κύματα
που βγάζοντας
σπίθες ήλιου
αραίωναν.
Έτσι, στο παιχνίδι
καθαυτό,
διέκρινα στο φευγαλέο
να αναλώνεται
η ομορφιά.
VI
Μόνο
οι σβησμένοι
στίχοι δεν αφήνουν
ηχώ ούτε
κατονομάζουν
κάποιον:
παλίμψηστο
σιωπών,
ίσως ένα ιερό
ποίημα.
Comments
Post a Comment