EN LA CALLE DESAMPARADOS

 

EN LA CALLE DESAMPARADOS

 

Piso el jardín en el que hay piedras frías,

plantas descuidadas y tumbas

del verde que te quiero verde,

 

verso cubierto de noche,

jardín cubierto de noche

en la que nos confiamos nuestras vidas

 

hasta que la mañana siguiente dé a luz  

a la relación críptica de las calles

con los actos sin que nos demos cuenta.

 

Me alejo de la calle Desamparados de Segovia,

de la casa refugio del poeta con las hojas secas

sobre las sillas eternas que me hacen sentir mortal,

 

al llevarme la mortalidad sobre los hombros

oigo mis pasos comentar,

motivados por el aire de Antonio,

 

quien fue Machado y hoy volvió con su nombre

a mi conciencia del presente tras ver su cama,

los visillos que esconden versos jóvenes

 

y la memoria compartida de la poesía,

en la que Federico se encuentra con Antonio,

los espectadores con otros desconocidos

 

a través del canto del pajarito en el jardín

de la muerte y vida a la vez,

incluso yo camino entre peso y ligereza

 

hacia la calle que desconozco

y a lo mejor me dará su nombre, la mano

de la solidaridad antes de que nos cubriera la noche.

 

Cada verso destilado es un paso más cerca de la ligereza. 

 

 

 

 

ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΔΕΣΑΜΠΑΡΑΔΟΣ

 

Πατώ τον κήπο όπου υπάρχουν κρύες πέτρες,

παραμελημένα φυτά και τάφοι

του πράσινου που σε αγαπώ πράσινο,

 

στίχος καλυμμένος από νύχτα,

κήπος καλυμμένος από νύχτα,

στην οποία εμπιστευόμαστε τις ζωές μας

 

μέχρι το επόμενο πρωί να φωτίσει

την κρυπτοσχέση των δρόμων

με τις τελετές χωρίς να το συνειδητοποιούμε.

 

Ξεμακραίνω από την οδό Δεσαμπαράδος της Σεγόβια,

από το σπίτι καταφύγιο του ποιητή με τα ξερόφυλλα

επάνω στις αιώνιες καρέκλες που με κάνουν να νιώθω θνητή,

 

σηκώνοντας τη θνητότητα στους ώμους

ακούω τα βήματά μου να σχολιάζουν

συνεπαρμένα από τον αέρα του Αντόνιο,

 

που υπήρξε Ματσάδο και σήμερα επέστρεψε με το όνομά του

στη συνείδησή μου στο παρόν αφότου είδα την κλίνη του,

τα δαντελωτά κουρτινάκια που κρύβουν νεαρούς στίχους

 

και τη μνήμη της ποίησης που μοιραζόμαστε,

όπου ο Φεδερίκο συναντιέται με τον Αντόνιο,

οι θεατές με άλλους αγνώστους

 

μέσα από το άσμα του μικρού πουλιού στον κήπο

του θανάτου και της ζωής συνάμα,

επίσης κι εγώ περπατώ μεταξύ βάρους κι ελαφρότητας

 

προς τον δρόμο που αγνοώ

και ίσως μου δώσει το όνομά του, το χέρι

της αλληλεγγύης προτού μας καλύψει η νύχτα.

 

Κάθε στίχος αποσταγμένος είναι ένα βήμα πιο κοντά στην ελαφρότητα.  

Poema de Escritura Dinámica - en dos actos, castellano y griego - leído en la mesa redonda de poesía del Círculo de Bellas Artes, con el que me conecta una historia de educación, conocimiento y viaje desde 2006.