Skip to main content

Unos poemas de Antonio Cordero en griego

 





Χωρίς

πυ

ξίδα

κάτω απ’ τη ζούγκλα αστεριών

κι ερωδιών

φτιάχνω καφέ.



--- --  --


Σε κάθε νησί

υπάρχουν ημέρες ξενοιασιάς να τις ζεις στο πετσί σου

και παράξενες ημέρες με καταιγίδα

για να βγεις έξω απ’ αυτό

να ταξιδέψεις στο Στενό του ανέμου

προς τo Άντεν.



          -- --- ---

Δεν μπήκε το καλοκαίρι

ακόμη οι αντιδραστήρες περιμένουν στο γαλβανισμένο

υπόστεγο αεροσκαφών.



Η βροχή και το άλμπατρος

χτίζουν μνήμη

στη λεωφόρο

μέσα στην καταιγίδα.



Σαφή μηνύματα

προ των πυλών.



__ __ __ ___


Ακόμα δεν αποφάσισε το όνομα

του συνοδού του

Δίχως σύννεφα

μόνο με το πείσμα της βρομέλια

πέφτει το νερό.

Πίνουν μπύρα

ενώ οξειδώνεται το ελικοδρόμιο.


--- --- --- ----


Οι ελέφαντες είναι τεράστιες πέτρες

στην Ινδία

ήσυχες στιγμές

που ο Γκανέσα ξέχασε

στο σαρκικό όνειρό του



Με την τέλεια χαμένη

προβοσκίδα τους

στον στρογγυλό ουρανό

κάτω από την τετράγωνη γη

της μάνταλα

προχωρούν προς τη θάλασσα.


-- -- -- --


Μέσα στην καταιγίδα 

περνά τη νύχτα

το γέρικο οχηματαγωγό.

Στοιβαγμένοι

δίπλα στην καλντέρα

διασχίζουμε νομάδες

τη θάλασσα της Κελέβης.



-- -- -- -- --

Βρέχει στο Ουμπούντ

κι όλα είναι βροχή

ένα τεράστιο μαξιλάρι στο μαλλί.



Στις προσφορές φρούτων και λουλουδιών

πέφτει

το νερό.



Κάτω από τα λευκά μαντίλια

τα χείλη ηχούν

όπως ένα γκονγκ.





Antonio Cordero, En el hangar cromado, Varasek ediciones, Madrid 2008

Comments

Popular posts from this blog

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ, ένα ποίημα

  ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΙΧΘΥΕΣ*   Δεν ήταν τα καράβια που σταμάτησαν για να φύγουμε, αλλά εμείς που αλλάξαμε τη γύμνια μας με μιαν άλλη ακόμη ξένη αν και ίδια στη σιωπή του κηροπηγίου με τα λέπια κολλημένα στο τώρα. Και τελικά φύγαμε.   Πόσο θέλαμε να ξεφύγουμε από το αεράκι στο σκοτάδι που μεταμφιεζόταν σε ζαρκάδι έτοιμο για την καταστροφή, ενώ τα σώματά μας εξέπνεαν μετά την ιερή στιγμή που ένωσε και χώρισε δύο απορίες σε έναν περίπλου.   Πεθάναμε τότε, εκεί, μέλη του ίδιου σταυρού στην κρύα πλάκα. Μοιάζαμε από την ανάγκη να κολυμπήσουμε μακριά από τα ξένα φώτα στην επιθυμία και τις (α)γωνίες των ιερών ιχθύων που γίναμε.           *ομώνυμος τίτλος έργου του Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο

En el camino apasionante de las tragedias griegas

  Se llama Javier Villavecchia Sánchez y su pasión es la interpretación. Más que eso, las tragedias griegas le dan la inspiración para que el joven actor barcelonés pueda desarrollar su mundo propio a través de los personajes trágicos de Sófocles. La vida está adelante, y como Antonio Machado nos ha señalado, Caminante no hay camino El camino se hace al andar. Claro que hay un eje en cuanto a cada tragedia, pero lo importante es poder hacerla respirar, encontrar contextos nuevos, sin fronteras ni convicciones de lenguaje de madera. Javier ya tiene su canal preparado en youtube . Ubicado en Barcelona, se atreve a usar las tecnologias nuevas y compaginar el teatro clásico con la vida prometedora llena de contrastes y desafíos. ¡Suerte!      Sus respuestas a mis dos preguntas escritas rápido: Por qué te encantan las tragedias griegas? R: Respecto a mi amor por el teatro griego, en especial la tragedia, lo descubrí mientras hacía la carrera de Filología Clásica. Nada más...

AÚN AHUMADAS, ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ

  AÚN AHUMADAS     Todo vibra de marasmo aquí al mediodía quemado en el que lo invisible duele.   Todos miran y no ven ahora, los rayos del sol, manos vacías protegiendo ruinas.   Rodeados de paredes aún ahumadas tienen que sobrevivir un día más contra el fallecimiento de las narraciones.   Esos árboles se perdieron para siempre, no llegarán a otro bosque como si fueran libros trasladados.   Los lectores en busca de patria sienten sus zumbidos del alma ante la página del café amargo.         Aquí solía existir un bosque para todos.     ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ   Όλα δονούνται από μαρασμό εδώ στο καμένο μεσημέρι που το αόρατο πονάει.   Όλοι κοιτούν και δεν βλέπουν τώρα, οι ακτίνες του ήλιου, άδεια χέρια να προστατεύουν ερείπια.   Τριγυρισμένοι από τοίχους που ακόμη καπνίζουν πρέπει να επιζήσουν άλλη μία ημέρα ενάντια στον θάνατο των αφηγήσεων....